Altijd iets nieuws aan de Horizon?!?

Voorpret

2012-01-08T19:03:00.000+01:00

Altijd leuk, voorbereidingen voor een reisje. Over een paar weekjes ga ik (alweer) naar Rome. Het was pas vorig jaar januari dat ik er was. Enerzijds lijkt een jaar al een tijd geleden, maar als ik zo aan het bedenken ben wat we zeker allemaal moeten bekijken die dagen, komt het weer scherp voor de geest. De kunst is om naar plekken op herhaling te gaan en dan vooral weer nieuwe dingen te ontdekken, maar tegelijkertijd ook onbevangen jezelf onder te dompelen in het leven van deze toch bijzondere stad. Nog even geduld dus en al die andere mooie dagelijkse dingen ook gewoon de erkenning geven die ze nodig hebben. Of proberen af en toe hier weer iets te schrijven zoals deze dagen. Het begin is misschien gemaakt; nu het vervolg en de inhoud.

Een foto'tje, seizoensgebonden. De kerststal op het Sint-Pietersplein vorig jaar. Nu staat die van 2011 er waarschijnlijk nog, die blijft staan tot 2 februari Maria Lichtmis. 't Is maar dat je het weet.

wintervoorjaar

2012-01-07T21:26:00.000+01:00

De eerste week van januari is alweer voorbij. Wat een contrast met vorig jaar. Toen waren we wekenlang in de ban van de sneeuw. Deze week deden andere elementen van zich spreken: water en wind. In onze omgeving is de overlast beperkt gebleven. Eigenlijk heeft het wel wat. Gierende storm om het huis en regenhoeveelheden die neerkomen en waarvan het dan prettig is om ze vanuit huis te kunnen bekijken. Je blijft er tenminste droog bij.
Vandaag deed de zon van zich spreken en samen met opnieuw een pittige wind, was het schouwspel op het water vlakbij weer mooi om te bekijken. De meeuwen en hoentjes lieten zich de deining van de golven welgevallen. Wat wil je nog meer. En het kan zijn dat ik me het inbeeldde, maar de zon voelde fantastisch. Niet als even wat licht in koude dagen, maar met merkbare warmte en kracht. De voorspellers van een extreem koude winter hebben voorlopig nog geen gelijk en laten we dat alsjeblieft zo houden. Al was het alleen maar om de crocusjes die al enthousiast hun kopjes boven de grond steken en kleur bekennen te sparen voor die winterkou.

Een crocus in de achtertuin. De foto is van een paar jaar geleden, maar het plaatje van vandaag is identiek.

Bij de vierde advent

2011-12-18T08:33:00.000+01:00

Vertrouwen op U
als rots
om op te bouwen,
als poort
naar nieuw leven
als kracht
om grenzen te doorbreken
en ruim baan te maken
voor Uw licht op aarde.

Uit de PKNadventsbrochure 2011

Bij de derde adventszondag

2011-12-11T08:20:00.000+01:00

Verwachten
is hoopvol leven,
uitzien naar
een sprankje licht,
als een ster in de nacht.
Verwachten is uitzien,
naar een nieuwe toekomst,
verborgen in een kind,
als een zaadje,
als een vrucht,
als een belofte
van nieuw leven
opnieuw in uw Licht.

Eeuwige,
schenk ons de verwachting
van liefde die bevrijdt,
zichtbaar in mensen,
die leven
vanuit het vuur van uw Geest.
Leer ons groeien
van binnenuit.

Uit de brochure Een ster verschijnt. PKN 2011
Plaatje gevonden bij www.gereformeerdzierikzee.nl

Bij de tweede advent

2011-12-04T09:25:00.000+01:00

Verwachten is hoopvol leven,
uitzien naar een sprankje licht,
als een ster in de nacht.
Verwachten is uitzien
naar een nieuwe toekomst
verborgen in een kind,
als een belofte van nieuw leven
opnieuw in het Licht.
Eeuwige, Schenk ons de verwachting
van liefde die bevrijdt,
zichtbaar in mensen.
Leer ons groeien van binnenuit.

Gevonden op internet

Woorden bij de eerste advent

2011-11-27T09:37:00.001+01:00

Mensen die opstaan
uit liefde voor U,
als een licht
ons voorgaan,
zoekend naar gerechtigheid,
zijn mensen die ons meenemen
naau uw grenzeloze Licht.
Mensen,
als sterren in de nacht,
zijn mensen
om van te houden.

Eeuwige,
Leer ons luisteren naar hen,
maak ons ontvankelijk
voor Uw licht.
Laat ons opstaan.

Woorden bij de eerste advent. Uit brochure liturgisch bloemschikken 2011 PKN.

2011-11-20T09:44:00.001+01:00

In verbondenheid
met de Levende
Zoeken we een ster
Die ons verlicht
in droeve dagen van gemis.
U Licht in ons leven,
beziel ons
om het licht

van een ander
brandend te houden
en door te geven
als een ster op aarde
in Gods naam.

Bij 20 november uit de brochure liturgische schikking advent 2011 uitgave PKN

Thuis

2011-10-29T21:13:00.000+02:00

Alsof je een plek bereikt.
Om je heen kijkt en weet
dat je thuis bent.

Een weiland, vergeten
langs duinen en bosrand,
iemand buigt tussen jou
en een feest - op zoek
naar de wijn, een gezicht
wordt zijn eerste woorden,
wat geschreven werd voor jou
door een nooit gevoelde hand.

Alsof je dit al kende
voor je het zag. Er geweest was
voor je er zou komen.

Zo thuis.

© Kees Spiering

Doorgaan

2011-09-25T15:19:00.001+02:00

Als je in mensen
geloofd hebt
die het af lieten weten
ga dan toch door
te geloven!

Als je op een wonder
gehoopt hebt
dat niet is gebeurd
ga dan toch door
en blijf hopen!

Als je een spoor
van de liefde
na wilde laten
dat werd vertrapt
ga dan nog verder
met liefde!

Als je gedroomd hebt
en daarna ontwaakt
droom weer
en droom verder
tot aan morgen

Vrij naar de talmoed
(Uit Verlegen om bondgenoten)

Op de foto een Zeeuwse akker.

Zee-gedachten

2011-08-26T14:58:00.000+02:00

Een schat

Iedere golf van de zee,

die wild op het strand wordt gesmeten,

brengt wel iets moois voor je mee;

maar wat - dat kun je niet weten.

Want als een verborgen schat

in het zoute water zal drijven

en als de golf uit elkaar is gespat,

op het strand zal achterblijven:

een schelp, een stuk hout

of een zeeroversmes,

je komt er van alles tegen.

Misschien op een dag zelfs

een brief in een fles.

Wat heb jij van de zee gekregen?

© N.Kuiper

Pointe Sainte-Matthieu

2011-08-14T17:21:00.000+02:00

Het was alweer een aantal jaren geleden, een vakantie in Bretagne. Deze keer was het doel de Noord-Westkust,even boven Brest. Het bleek opnieuw een mooi stukje met een grillige kust, kleine strandjes tussen de rotsen en talloze Phares, ofwel vuurtorens.
Een bijzondere Phare staat bij Pointe Sainte- Matthieu even ten westen van Brest. Er is tevens een kerkje, maar ook een ruïne van een Benedictijnerklooster te vinden.
Er is ook een nationaal monument voor allen die op zee zijn omgekomen. Geregeld is er op zee daar in de buurt hevig gevochten, maar de stroming is ook erg gevaarlijk, waardoor schipbreuken niet zelden voorgekomen zijn. De vuurtoren van Saint- Matthieu en vele andere lichtbakens moeten hulp bieden om de goede koers te houden.
Het nationaal monument kent een hoge zuil met bovenaan het hoofd van een zeemansvrouw. De uitdrukking van het gezicht en de ogen, als ook de over elkaar gevouwen handen spreken boekdelen, maken in elk geval gedachten en gevoelens los van herkenbaarheid en herinnering. Genoeg om onder de indruk te raken en als vanzelf even stil te staan bij dierbaren in een dankbare herinnering.

Op de foto de zeemansvrouw

Het lapje

2011-07-23T19:23:00.001+02:00

Het komt er niet zo van de laatste tijd om m'n blog van berichtjes te voorzien. Dat gaat soms zo. Maar om er toch een klein beetje continuïteit in te houden, laat ik graag een stukje achter van Huub Oosterhuis.
Het is kort, maar krachtig,spreekt enerzijds tot de verbeelding en anderzijds in raadselen. Voor elk wat wils dan maar.
Hoop dat de rust van de vakantie en de plannen voor daarna in elk geval inspireren om misschien deze week of vanaf ergens in augustus weer wat vaker te schrijven.

Het lapje
Stond iemand in een winkel. Uitverkoop. Voor in de rij ritselde papier waarin werd ingepakt, en geld.
Is zijn beurt gekomen, zegt hij: Dag juffrouw, heeft u voor mij 2 cm god?
Ach meneer, mogen het ook 4 cm zijn? Ik heb een lapje 4 bij 4, dan hoef ik niet te scheuren.
Zeker, pakt u maar in.
Hij betaalde de gewone prijs.
Toen hij weer buiten was, stijfjes stappend over gladde richels bevroren sneeuw, mompelde hij voor zich uit: wat zal ik met mijn lapje doen? Het is te smal om mij op neer te leggen, het is te zacht om huizen op te bouwen, het is te duur om kleren van te maken. Wel kan ik het, bij wijze van grap, aan iemand sturen, als een pleister, of met een kus beplakt. Of zal ik er iets op schrijven, over iemand die ik misschien bemin?
Zo mompelend paste hij wel op dat hij niet uitgleed, en liep jaar in jaar uit, of vloog wat rond, terwijl zijn ogen vroegen aan het licht, zijn voeten aan de grond, zijn handen aan elkaar: wat moet ik doen met mijn lapje?
(Huub Oosterhuis in ‘Zien – soms even, Ambo/Baarn, 1972, zesde druk,p.7 )

Op het plaatje een lapje.

Glans en Glorie

2011-07-04T15:30:00.000+02:00

Nog tot medio september is er in de Hermitage in Amsterdam de tentoonstelling Glans en Glorie; Kunst van de Russisch-orthodoxe kerk.
Na een lezing vooraf met achtergrondinformatie en voorzien van audiotoer, was er van alles te zien en op te merken. Af en toe bekruipt even het gevoel van overdone, zeker bij het zien van een impressies van een kerkdienst in de Russisch-orthodoxe traditie. Toch en dan met name waar het gaat om de vroegere iconen, lukt het wel om met enige kennis van de betekenis die kleuren, vormen, gebaren hebben en het ontdekken van het transcendente bedoelt, de voorstellingen op je te laten inwerken en te laten spreken.
De sfeer, indeling en opstelling van de expositie dragen er zeker toe bij dat je niet onaangesproken de Hermitage verlaat.
Nog eens even binnenlopen zou zeker weer nieuwe dingen te zien geven of andere gezichtspunten kunnen benadrukken.
Waarschijnlijk blijft het bij één keer. Dan gewoon nog maar af en toe even de kaartjes bekijken.

Op de afbeelding:
Icoon van Christus Pantocrator uit een deësis-reeks van een iconostase
Noord-Rusland, eind 13de — begin 14de eeuw
Hout, met verdieping (kuipje); levkas (witsel), tempera; 65 x 42 cm
© State Hermitage Museum, St Petersburg

MAS

2011-06-13T21:48:00.000+02:00

In Antwerpen hebben ze een nieuwe attractie:Het MAS of wel Museum aan de Stroom. Die stroom is dan de Schelde uiteraard.
Deze tweede Pinksterdag leek een aardige gelegenheid er eens een kijkje te nemen. We waren zoals verwacht niet de enigen die dat hadden bedacht. Maar kortgezegd: het was de moeite waard.
Het gebouw telt negen verdiepingen en op elke verdieping kun je een deel van een zogenaamde boulevard aflopen, ben je als het ware een kwartslag gedraaid en kijk je door de 'glazen' wand weer uit op een ander deel van de stad. De boulevard is op deze manier overdekt, droog als het regent en windvrij. Dat doet in eerste instantie een beetje vreemd aan, maar goed. Helemaal bovenin kun je dan in de buitenlucht rondjes lopen en de stad en wijde omgeving van alle kanten- en voorzien van allerlei uitzichten bekijken.
De diverse zalen met deels wisselende- en deels permanente tentoonstellingen, laten je proeven aan de kunst, cultuur, industrie en handel van vroeger en nu. De scheepvaart, havens, maar ook de Oude Vlaaamse Meesters, zijn te bezichtigen. In die expositieruimtes is het soms wat matig verlicht en hebben ze wel heel veel bekijks op een vierkante meter kwijt gewild. Maar ach......Al met al gewoon leuk en opnieuw een aardig kijkje in de Antwerpse 'keuken'.

Plaatje geleend van de MAS website.

Nachtbrakers...

2011-06-05T13:58:00.000+02:00

Wonen aan het water of beter gezegd een sloot heeft zo zijn voors en tegens. Een nadeel in de periode mei tot begin juli is de hoorbare aanwezigheid van kikkers. Met name 's nachts hebben ze het ongelooflijk druk en het is een kabaal van jewelste. Maar goed, het is van tijdelijke aard en inherent aan de plek.
Meestal is het een soort kiekeboespelletje als je probeert ze daadwerkelijk te ontdekken. Het erg lastig om ze in het vizier te krijgen te krijgen. Maar dit jaar is het gelukt: het exemplaar op de foto getuigt ervan.
En ach,nog een week of vijf. Dan is het weer een jaartje stil.

Een ander Texelgedicht

2011-05-29T09:00:00.002+02:00

Texel

Meer dan een eiland.
Een land,
een eigen land in zee.
Waar je gaat met de wind,
zonder verwachtingen,
zonder ruis.
Waar het leven is
zoals het is
en waar de natuur regeert.
Eenmaal van de boot,
overkomt je het wonder.
Je stapt op de fiets,
je rolt over de paden.
Sterker nog,
je zweeft.
De lucht vaak blauw en open.
Soms grijs en dicht,
maar dan nog
ademt de zee
haar gezondheid uit.
Het is anders
dan op het vaste land.
Daar zit je vast,
hier loop je los.
Het hoe en waarom
is moeilijk uit te leggen,
het gevoel
moeilijk uit te drukken.
Texel,
eiland zonder woorden.

© Roel Brakenhoff

Op de foto een inkijkje in De Slufter, een prachtig stukje natuurgebied. Zeker zo mooi als die andere prachtige Slufter bij Het Zwin in Zeeuws- Vlaanderen

Vuurtorengedicht

2011-05-28T09:32:00.003+02:00

Tijdens een wandelingetje door Den Burg viel een galerietje op waar een expositie was van een Texelliefhebber. Van verschillende schilderijen waren ook ansichtkaarten te koop met daarop een bijpassend gedicht.

Vuur aan zee

Stil wacht de toren
op wat komt
en gaat.
Hier in het Texelse noorden
Brandt het licht,
helder en vol vuur,
van verlangen
naar een vervlogen tijd.

© Roel Brakenhoff

De dichter en schilder exposeert momenteel in Den Burg en De Koog. Zeer de moeite waard om te bekijken.

In plaats van het bijbehorende schilderij een eigen foto van de afgelopen week.

Zand en gedachtenkorrels

2011-05-27T09:45:00.001+02:00

Het zal menigeen die regelmatig op een strand te vinden is niet ontgaan dat zo'n zandvlakte eigenlijk nooit hetzelfde is. Waar je vandaag denkt iets te hebben gezien of gevonden, hoef je het de volgende dag niet in gelijke hoedanigheid terug te verwachten. De zee met haar eb en vloed, alles wat daarbij wordt aangespoeld en mee teruggenomen de zee in, wind, zon en de wispelturigheden van mensenhanden en - voeten zorgen er wel voor dat geen dag, geen uur hetzelfde is.
Ik mocht het ondervinden aan het mooie Texelse Noordzeestrand. Geultjes, schuim, schelpen, voetstappen, kabbelend water en hoge golven: het was er de ene dag in vol ornaat, om de volgende dag weer met iets nieuws te komen.
Hoe dan ook bewonderenswaardig en verwondering te weeg brengend. Daarbij een prima mogelijkheid om met het water, je gedachten de vrije loop te laten en mee te geven naar diepere zee; voorgoed of met de mogelijkheid dat na verloop van tijd iets ervan terug aanspoelt: vernieuwend, verfrissend wellicht, na de diepzeeduik met alle impressies die dat met zich meebrengt.

Op de foto's: strandimpressies van het Texelse Noordzeestrand.

Heen en weer

2011-05-26T19:19:00.001+02:00

Het was een tijdje geleden, waarschijnlijk al elf jaar dat ik een bezoek aan Texel bracht. Afgelopen week was het zover en wat was het een prachtig begin van het weerzien met een heel mooi plekje Nederland. Het begon gewoon bij de veerhaven in Den Helder. De herinnering aan een voortunnels verleden, of vervlogen Zeeuwse charme en eigenheid. Hoe kom je aan de andere kant van het water of anders gezegd het wel en wee rondom het aanleggen, afvaren; - kortom het heen en weer gedoe van een veerpont.
Het lukte niet om nostalgische gevoelens te onderdrukken, ze deden zich als vanzelf voor: De ervaring van het net niet meer mee kunnen en even moeten wachten op de volgende boot. Het passen en meten om zo veel mogelijk auto's mee over te laten varen en gewoon het uitwaaien op het dek, hangen over de reling,het 'waterspoor' proberen te volgen en even zwaaien naar de overkant, of wel de ander pont, richting vaste land......Alsof het gisteren gebeurde.
Wind, zon en de uitgestrektheid van het akkerland, dijken, duinen en zee.......
Het is er nog allemaal bij aankomst. Feel good om er weer even terug te zijn.

Op de foto: De 'andere' veerpont.

Matthäus Passion

2011-04-17T22:10:00.002+02:00

Ook dit jaar was ik in de gelegenheid om de uitvoering van de Matthäus Passion in Aardenburg bij te wonen. Eén in de serie uitvoeringen door de Nederlandse Bachvereniging.
Het was niet gelukt om tweederangskaarten te krijgen. Spannend dus hoe het zou zijn op de derde rang. Dat je daar niet zoveel zicht hebt op de muzikanten is al van te voren helder, maar ik was benieuwd naar de ontvangst van het geluid. Dat viel helemaal niet tegen; integendeel. Omdat je slechts beperkt zicht hebt op de uitvoerenden, was het mogelijk om vooral te luisteren, niet afgeleid door bewegingen, staan of zitten van solisten....
Evenals vorig jaar was het een prachtige uitvoering.Hier en daar een haperingetje, maar geenszins (ver)storend.
De accenten die gastdirigent Konrad Junghänel legde, zorgden wat mij betreft voor een indringende dimensie aan het evenzeer indringend verhaal. De duidelijkheid om de verschillen in volumes aan te brengen in bijvoorbeeld de koralen, de bijna opzichtige rustmomenten, maakten het mogelijk dat zowel woorden en muziek, verder konden komen dan het luisteren naar: ze raakten je hart.
Als opmaat naar de Goede Week, inspirerend om mee te nemen en de hoop dat het volgend jaar opnieuw mogelijk is de uitvoering in Aardenburg mee te beleven.

Choral 15 uit de Matthäus Passion

Erkenne mich, mein Hüter,
Mein Hirte, nimm mich an!
Von dir, Quell aller Güter,
Ist mir viel Gut's getan.
Dein Mund hat mich gelabet
Mit Milch und süßer Kost;
Dein Geist hat mich begabet
Mit mancher Himmelslust.

De foto is uit eigen collectie: "Bachmonument" in de tuin van de st.Baafs

Licht

2011-04-10T17:48:00.001+02:00

Uw licht breekt door
als we opstaan uit alles wat ons doodt,
En als wij naar buiten komen
om ons te laten bevrijden
Van alles wat ons omklemt,w
at ons vasthoudt,waarvoor we de ogen sluiten.
Dan kunnen we u tegemoet gaan,
wandelen als vrije mensen,
In het licht van de Eeuwige.

Bij de 5e zondag in de veertigdagen tijd. Uitgave PKN

(Her)Bronnen

2011-03-27T12:08:00.001+02:00

Op zoek gaan naar een bron,naar water,
Putten uit de diepte,
Stilstaan bij hen die ons voorgingen
in de zoektocht naar bronnen van leven
Zij,op zoek naar water
Dat leven schenkt,
verfrist en schoonwast.
Herboren staan en in dat Licht,
een bron van leven worden voor anderen.

Naar de tekst bij de liturgische schikking van zondag 27 maart
in de Veertigdagen 2011 (PKN)

Op de foto:'Water' bij het kapelletje van Kröv bij de Moezel

Zuinig met zorg

2011-03-16T19:56:00.000+01:00

Afgelopen vrijdag bezocht ik het jaarcongres van Reliëf (www.relief.nl). Inmiddels was het de vijfde keer geloof ik en ieder jaar kom ik er zeer geïnspireerd vandaan. Deze keer was het thema Zuinig met zorg; toekomstscenario’s voor menslievende zorg.
Deze keer sprak vooral Doeke Post tot de verbeelding. Hij is emeritus hoogleraar Sociale Geneeskunde en heeft al regelmatig zijn kritische en bezorgde geluiden omtrent de ontwikkelingen in zorgland laten horen.
Zijn pleidooi kwam er op neer het primaire proces,waar het gaat over de relatie tussen de zorgvrager en zorgverlener, daar waar de zorg gebeurt (opnieuw)tot leidend principe te maken als het gaat over de inrichting en financiering van de zorg. Dus niet zoals nu het geval is, de economisering en het oerwoud van regels en bureaucratie tot bepalende factoren laten zijn.
Zorg als nieuwe uitdaging, waarbij zorg voor het goede voor de zorgvrager tot uitdrukking komt. Dit laat zich zien in aandacht, relatie en respect. Of bijvoorbeeld in samenwerking(in plaats van concurrentie) tussen organisaties en het bevorderen van serieuze ketenzorg. Een primair proces dat niet in eerste instantie beïnvloed wordt door financiën of een overheid die een plafond stelt aan onderhandelingsruimte, maar ingevuld kan worden vanuit de zorgrelatie tussen zorgvrager en zorgverlener.
Zijn oproep was duidelijk: het moet anders en vraagt om een reveil in de zorg, waarbij een andere mentaliteit, -visie-, voor ogen staat en daarmee de zorg niet langer als product maar weer als dienstverlening te beschouwen; zorg als een waarde en niet als kostenpost.
Dit is maar een heel korte weergave en eigen perceptie van zijn verhaal.
Prettig is het te constateren dat ook denkers die niet direct vanuit filosofisch- of levensbeschouwelijk perspectief over zorg nadenken, tot waardenvolle beschouwingen komen en daarmee uitdrukking geven aan erkenning van het grote belang van een zorgverleningsrelatie die op vertrouwen is gestoeld, contact boven contract stellen en de werkelijke vraag van de zorgvrager serieus nemen.
In zijn boek De derde weg beschrijft Doeke Post een en ander uitgebreid beschreven.

Verwondering

2011-03-06T17:03:00.002+01:00

Ik heb maar een klein verstand
mijn lichaam kan mij kwellen of behagen
maar het meest ben ik mij van mijn ziel bewust
ik voel haar als een onzegbare kracht
die af en toe door mij heen vaart
en mij dingen laat doen
waar ik mij telkens weer over verwonder

Toon Hermans in het bundeltje 'winterzon'

De Beschermengel

2011-03-03T21:11:00.004+01:00

Het was weer een paar maanden geleden , misschien wel een half jaar, dat ik een boek van Paulo Coelho had gelezen. De Beschermengel het boek dat afgelopen zomer in het Nederlands is uitgekomen, lag sinds december op de stapel ongelezen, to-do zeg maar.
Het boek zat in de koffer tijdens het reisje naar Rome en is er daar ook uitgekomen, open geweest en de eerste paar hoofdstukken heb ik gelezen.
In tegenstelling tot de meeste boeken van Coelho,is het met deze niet gelukt om het verhaal achter elkaar uit te lezen.Tijdgebrek was een deel van de oorzaak, maar het boek leent zich er wat mij betreft niet voor.
Het is evenals De pelgrimstocht naar Santiago de Compostella eigenlijk een vermoeiend boek. Het gaat ook over een reis, een zoektocht, een soort pelgrimage toch ook om een iets, om zichzelf als het ware te bewijzen en een bepaalde status te bereiken. De vraag is eigenlijk waarom we de dingen, de mensen mogelijk, die we het meest liefhebben, vernietigen... Een vermoeiend thema in zichzelf, waarbij persoonlijke strijd, angsten en twijfels voortdurend aan de orde zijn. Toch is het ook vanuit een hoopvol perspectief geschreven: vergeten, maar vooral vergeven van het, van ons verleden, maakt ruimte voor geloof in de toekomst.
Waarschijnlijk zit het vermoeiende er ook in dat het zich veelal afspeelt in de woestijn. Je voelt de brandende zon en het vurige zand. En de uitdroging van je lijf, de dorst die een woestijnreis met zich mee kan brengen, ervaar je bijna letterlijk. Het boek is niet te lezen zonder een glas, meerdere glazen water in de buurt. Leespauzes zijn nodig om even op adem te kunnen komen, bij te tanken en verder te kunnen trekken.
Tja, wat vind ik er uiteindelijk van: Knap geschreven,dat wel, maar niet zijn sterkste boek en ondanks het zekere emotionele, misschien wel religieuze appel dat het op je doet, bracht het me niet in beroering of tot een zekere bevlogenheid. Iets dat ik bij andere boeken van hem zeker heb gehad. Maar ja, misschien ook maar goed dat het een keer niet gebeurt. Gewoon wachten op het volgende….

Op het plaatje de cover van het boek

Moment

2011-02-21T21:32:00.000+01:00

Onverwacht,
zo onuitsprekelijk stil
is het opnieuw,
nog steeds,
zonder enig taal -
noch teken
of uitgestoken hand,
een uitgestrekte arm......
die raken wil,
geraakt wil zijn;
voor lief neemt
als nooit te voren.

Gedachten van ooit

Lentebode

2011-02-13T16:02:00.004+01:00

Het is zover. De LENTE is in aantocht; de eerste crocussen zijn gesignaleerd in de tuin.
Hoe is het mogelijk, maar elk jaar opnieuw maakt een zekere opwinding zich van me meester als ik de sprietjes van de verschillende bloembolachtigen weer boven de grond zie komen en meer nog als die sprietjes zich uiteindelijk laten zien als kunstige bloemen.
En dit is nog maar het begin. De tulpen,narcissen en blauwe druifjes doen ook al ijverig pogingen om bovenaards te komen en zich voor te bereiden om ons weer kleur en geur te brengen. Als was dat als een buitenaardse waarneming.
Nu dus eerst maar een plaatje van een paar crocussen in bloei.

Rome (slot)

2011-02-04T08:55:00.004+01:00

Zo, weer even tijd om terug te denken aan het mooie reisje van een paar weken geleden en nog één keertje verslag te doen van het korte verblijf in Rome. Dat is dan voorlopig genoeg.Met af en toe even nagenieten stop ik overigens nog niet. Maar dan is er een volgende keer weer eens ruimte voor iets uit zorgland vermoed ik.
Wat valt er nog te zeggen? Veel, dus dat wordt kiezen.
Eerst nog maar eens even de aankleding van de verschillende kerken en de verschillende, soms wat strijdige gevoelens die dat teweeg brengt. Als ik zoals in Rome een kerk binnenstap, is er gelukkig altijd even het voorportaal waar je door heen moet of….. een plek dus waar je je kunt bedenken en teruggaan. Maar goed, eenmaal binnen gebeurt het meer dan eens dat ik gewoon niet weet waar ik het eerst moet kijken. Bij benadering in het midden gaan staan en dan als het ware langzaam ronddraaien, is een goed begin. Het kan je tot een keuze brengen van een beperkt aantal kunstuitingen die je nader wilt bekijken: dat is dan soms ook genoeg en regelmatig verrassend. Zo ontdekte ik in de Bartlomeüskerk op Tibereiland een serie mooie glas-in-lood-ramen. Ze leken me van veel later datum dan de rest van de kerk en het andere deel van de ramen. Er was een kaartenverkoper aanwezig. Op mijn vraag of hij mogelijk wat meer informatie had over de genoemde ramen was hij resoluut: Oh no, no, they’re not old. ……….Tja dat was jammer.
Maar wat wil ik er nou mee zeggen: deze kerk, deze ramen wellicht, boden me feitelijk wel iets religieus, iets van de Eeuwige zoals ook in de Agneskerk. Ze gaven wat mee van een kerkgevoel: in mijn geval stilte, verwondering,aanraking door de Ander, de anderen en tegelijkertijd moed om verder te gaan.
Maar eigenlijk heb ik inmiddels ook wel geleerd om in de gemiddelde kerk in plaatsen als Rome niet meer uit te zijn op dat kerkgevoel, maar veeleer naar binnen te gaan als- en met de verwachting zoals een museumgast, kunstkijker die heeft en er op uit zijn geraakt te (willen) worden door het spel van de kleuren, vormen, beeltenissen, verhalen en het getuige zijn van een soort nabootsende creativiteit. Dat helpt dan ook, enigszins hypocriet wellicht, om niet stil te hoeven blijven staan bij de zekere onbegrijpelijke methoden en motieven van financiële middelen verzamelen om die kunst te realiseren.
Dan het andere of iets dat ik eigenlijk nog een keer wil noemen. Het gaat over het ondergaan of ondergaan, onderdompelen in de stad. Wist niet dat ik dat kon, maar het werkt echt om al je zintuigen open te zetten en op al die fronten zo’n stad bij je binnen te laten komen. In Antwerpen heb ik dat ook wel eens ervaren (gelukkig ben ik daar binnen drie kwartier) en het klinkt wat zweverig misschien, maar het geeft je de kans om opgetild te worden, met andere ogen te kijken en nieuwe dingen, gezichten, vergezichten, horizonten wellicht, te ontwaren. Op een paar vierkante meter kun je zomaar in een andere wereld terecht gekomen zijn en even verderop alweer. Dat is hartstikke gezond en verrijkend voor een mens. Geen illusies, maar genieten van het andere, het mooie (het minder mooie even niet zien) en die energie volop benutten om verder te gaan.

Op de foto ‘s een raam in de Bartlomeuskerk en een indruk van de stad vanaf de koepel van de st Pieter.

Rome (2)

2011-01-29T13:24:00.009+01:00

Alweer een week verder, de tijd gaat snel. Nog even over Rome,want vorige week vrijdag was toch wel een speciale dag: het bezoek aan Agnes buiten de muren. Een mis met alle toeters en bellen om het een beetje oneerbiedig te zeggen en aanwezigheid van allerlei niveaus van geestelijkheid, de rangen en standen als je er weet van hebt,waren af te lezen aan de kleding. Bij twee van de aanwezigen was in elk geval duidelijk dat het bisschoppen waren, daar gaf de mijter wel uitsluitsel over.
Maar ach, het mooiste waren eigenlijk twee eenvoudige dingen. De lammetjes die gezegend werden en waarvan te zijner tijd de wol indirect gebruikt wordt voor liturgische doeleinden. Het andere was, heel eenvoudig, de liederen die gezongen werden en die je kon meezingen. In een volle kerk, we waren zeker niet de enige toeristen, is dat wat mij betreft altijd een bijzondere ervaring en dan vooral om het samenbindende aspect en effect dat er van uit gaat. Het relativeert tegelijkertijd de andere, voor mij toch wat minder te bevatten rituelen, zoals het verspreiden van de wierook, allerlei belletjes die rinkelen en in zijn algemeenheid de afstand tussen het altaar en de rest van de kerk. (de mensen dus).
Maar goed, het is en blijft een mooie belevenis en herinnering. Al was het alleen maar vanwege de bijzonderheid van het interieur en exterieur van het gebouw. Het fascineert, maakt nieuwsgierig en de Eeuwige lijkt er merkbaar aanwezig, laat zich ontdekken, ook zonder ceremonie.
Zie verder nog:
http://www.margaretvisser.com/contents.html

Op de foto's: boven een impresse van de kerk en onder de lammetjes.

Rome (1)

2011-01-24T20:44:00.005+01:00

Het leek veel en veel langer, maar was slechts een avond, drie hele dagen en een ochtend: het bezoek aan Rome. Het was fantastisch. Gewoon ook door de gezellige mensen waarmee ik was, maar natuurlijk vooral ook door de bijzondere omgeving. Ik heb het geprobeerd, gewoon je onderdompelen als het ware in de stad, de stad beleven.
Het handige om er in deze periode te zijn, is dat je nergens echt in de rij hoeft te staan en de plekjes waar je zeker geweest moet zijn, al is het maar even, kunt bezoeken zonder voortdurend tegen iemand anders op te lopen of op je tenen moet staan. Kortom het was genieten in velerlei opzichten !!! En dan heb ik het nog niet eens over de knusse restaurantjes en de lekkere wijntjes.
De diverse plekken en bezienswaardigheden roepen ook wel vragen op, een beetje van dezelfde strekking zoals ik die ook afgelopen zomer in Florence had. Daarover later nog wel meer en dan ook iets over het bezoek aan de kerk die de aanleiding was voor ons om te gaan: Sant’ Agnese fueri le mura.
Kort en goed: het waren fantastische dagen en in gedachten blijf ik er nog eventjes hangen.

Op de foto: Trevifontein bij avond.

Hoop

2011-01-12T15:53:00.002+01:00

Een paar weken geleden kreeg ik een leuk verjaardagscadeau'tje: een paar boekjes met aardige gedichtjes voor de dagelijkse praktijk van Toon Hermans.
De komende tijd zal ik er zo af en toe eens eentje achterlaten.

Hoop

Geef elkander hoop.
dan gaat alles goed.
Geef elkander hoop
als je elkaar ontmoet.

Niet met dure woorden,
een rede of een preek.
Nee, zo maar bij de slager
of in de apotheek.

Op een café-terrasje
of in de bioscoop.
Al is het nog zo vluchtig
maar geef elkander hoop.

In: De Ander Toon Hermans over vriendschap. Baarn 2010.

Agnes buiten de muren......

2011-01-10T20:35:00.005+01:00

Volgende week ga ik een paar dagen naar Rome met enkele oud-studiegenoten. De keuze om in deze week te gaan is niet toevallig. We gaan namelijk op de 21ste de st Agnese fuori le mura bezoeken, de kerk van de heilige Agnes. Deze Agnes, of beter gezegd het boek over deze kerk Geometry of Love, door Margaret Visser,speelde een belangrijke rol in één van de cursussen tijdens de studie die we samen volgenden. Die 21ste januari is het de feestdag van Agnes en vindt er tijdens een speciale viering een hele ceremonie plaats in de kerk. Dat willen we natuurlijk meemaken.
'k Ben zeer benieuwd. Het boek beschrijft namelijk helemaal hoe de kerk er van binnen en van buiten uitziet. Een bepaalde voorstelling is dus reeds gemaakt. Nu de werkelijkheid maar even afwachten. Wordt dus nog wel een keer vervolgd........

Op het plaatje een mosaïek voorstelling van Agnes. Gevonden op http://www.margaretvisser.com/part5a.html

Gelukkig nieuwjaar !!!

2011-01-01T19:56:00.003+01:00

Het nieuwe jaar is nog maar 20 uur jong en wat me is opgevallen: een scala aan weertypen is al de revue gepasseerd. Vannacht was het harstikke mistig. De route vanuit Goes kon alleen veilig voltooid worden met matige snelheid en mistlampen voluit aan.
Vanochtend bij het opstaan, kwam de regen met bakken uit de hemel. Weer iets heel anders dan de mist; een dik wolkendek, maar niet langer laaghangend.
En jawel, na de middag was ze daar, de zon. Heerlijk om op zo'n eerste dag van het jaar dit licht al even te mogen meemaken en daarmee, hoewel een winterzonnetje, toch ook de warmte te voelen. Een zonnetje dat de laatste restjes sneeuw van de afglopen periode laat smelten.
Het biedt me hoop en verwachting voor de komende 364 dagen die nog komen.
Er gloort weer nieuws aan de horizon. Nieuwe activiteiten eigenlijk waar mijn hart sneller van gaat kloppen, waar ik enthousiast van wordt en gepassioneerd van raak. In de loop van de komende tijd wordt hopelijk duidelijk wat ik er mee bedoel.

Hoe dan ook en voor wie dit leest:
Van harte een hoopvol, inspirerend en vooral ook gelukkig 2011 toegewenst.

2010-12-25T12:47:00.000+01:00

Licht breekt door
in het duister van de nacht
en straalt in een klein king,
in een kleine stad.
Een kind
dat als Licht van de wereld
op aarde verschijnt,
als een kiem van nieuw leven
in het Licht van de Ene

Eeuwige, kwetsbare,
brood voor ons.
Schenk ons ogen
voor dit Licht
opdat ook wij stralen.

Licht van ons leven,
geschonken in een kind,
richt ons kijken,
leer ons zien en doen.

Uit de kerstadvenstbrochure 2010 uitgave PKN.

Woorden bij de 4e Advent

2010-12-19T14:08:00.004+01:00

Gij Barmhartige
Gij blijft trouw.
In het spanningsveld
tussen onrecht en recht,
ontsteken wij de vierde kaars
en vragen,
ontferm U over ons,
over het lijden,
blijf ons trouw
en leidt ons
in het licht van Uw barmhartigheid
op een weg van nieuw leven
voor deze aarde,
voor ons
en door ons.

Licht van ons leven
richt ons kijken,
Leer ons zien
en beschouwen.

Uit adventsbrochure PKN 2010

Wakvissen……..

2010-12-18T12:14:00.004+01:00

Gisteren, rond het middaguur. Het sneeuwen was gestopt en de zon kwam langzaam door. Vanachter m’n bureau keek ik even naar buiten. Prachtig zicht op de besneeuwde bomen en de sloot met zijn dunne laagje ijs, her en der flink besneeuwd en supergevaarlijk !
Op zijn statige poten stond hij daar niettemin, hij wel; op dat ijs, aan de rand van een wak dat van omvang zo’n halve meter doorsnee telt,vermoed ik. Kop en snavel op en neer,bezadigd maar ook berekenend even een beetje achteruit en weer iets verder naar voren, gevaarlijk op het randje. Kijken, wachten en toeslaan: jawel, de eerste gang van de lunch is veroverd, het visje glijdt moeiteloos de lange weg naar binnen. Enige fantasie verraadt een inwendige worsteling….?
Verzadigd en wel ontvouwt hij even later zijn vleugels en stijgt op, breeduit vliegend op weg naar het volgende wak, de volgende prooi wellicht.

Op het plaatje een REIGER bij een iets breder open water, tijdens de winterse periode begin dit jaar.

Alweer sneeuw...........

2010-12-13T21:29:00.003+01:00

Het blijft nog even wennen, de sneeuw. Eigenlijk is de sneeuwpret uit het begin van het jaar nog niet helemaal uit mijn gedachten gesleten, maar goed. Vandaag alweer een dun laagje, voorzichtig rijden en als de weerberichten correct zijn, volgen er nog meer witte, koude vlokken deze week.
Ach wat, het levert toch wel mooie plaatjes op.

Daarom maar even een (oud) plaatje van de besneeuwde rietpluimen, achter in de tuin aan de slootkant. Goed snoeien in het voorjaar en in de winter zijn het prachtige blik- en sneeuwvlokvangers.

Woorden bij de 3e Advent

2010-12-12T09:00:00.000+01:00

Geen offers
vraag de Ene
alleen dat ene …
onrecht mijden,
recht doen,
recht door zee gaan,
trouw betrachten.
In dat licht
ontsteken we de derde kaars.
Sta ons bij,
en leid ons
naar het licht
van uw barmhartigheid.

Licht in ons leven,
richt ons kijken,
leer ons zien,
beschouwen en doen.

Uit de adventsbrochure 2010 uitgave PKN

Florida aan de Schelde

2010-12-08T13:24:00.003+01:00

De titel van dit berichtje komt van een aflevering van het VPRO-programma Tegenlicht, afgelopen maandag. Het is er één van een serie over de toekomst van zogenaamde krimpgebieden. Zeeland hoort daar ook bij.
Het was de moeite waard om te bekijken. Mijn Zeeuwse blik, liet mijn Zeeuwse hart sneller kloppen. Tegelijkertijd meende ik er ook een noodkreet in te horen, beter gezegd een aansporing: er is zoveel moois, creatiefs, ondernemerschap, liefde voor het land en de zee dat innovatief, dat tegelijkertijd dicht bij de oorsprong en cultuur van Zeeland ligt, dat het jammer zou zijn dat dit overweldigd zou worden door korte termijn denken en de behoefte om te cashen.
Nieuwsgierig geworden:
Kopieer de link en kijk:
http://tegenlicht.vpro.nl/afleveringen/2010-2011/nederland-op-de-tekentafel/florida-aan-de-schelde.html

Ook de andere afleveringen over krimpregio's zoals Zuid-Limburg, kun je daar ook vinden.

De foto is genomen vanaf de zeedijk bij het verdronken land van Saeftinghe.

Bij de 2e advent

2010-12-05T09:44:00.001+01:00

Uitzien naar de dag
dat omkeer
in daden gestalte krijgt:
resperct en verzoening gewoonte zijn.
Dan zal angst verdwijnen,
dan zal een boom
bloeien in de winter.
In die verwachting
ontsteekt een tweede kaars.

Licht dat opbloeit
in een tere bloem
in een mens
die zich omkeert
en leven deelt.

Licht van ons leven
maak ons ontvankelijk,
leer ons zien.

em>Uit de pknbrochure advent 2010. Woorden bij 2e advent.

Bij de 1e Advent

2010-11-28T12:32:00.005+01:00

Als onrecht zich vernauwt,
je gedachten verstrooit
en je duisternis je hart omvat,
als kronkeltakken die de weg kwijt zijn,
ontsteek dan het licht van een kaars
en sta stil bij het Licht van de Ene.
Hij brengt herder en schapen samen
en wijst ons een weg.
Recht door zee, naar nieuw leven,
naar bevrijding van dat wat doodt.
Licht van ons leven,
richt ons kijken,
leer ons zien.

Uit de pknbrochure advent 2010. Woorden bij 1ste advent.

Zonder titel

2010-11-27T17:43:00.006+01:00

In de terugblik
van het vooruitzien,
is het moment van nu
de confrontatie
met de werkelijkheid van 'toen’.

Seconden waarin knipperende ogen
en hartkloppingen
uren leken ……….
Uiteindelijk kortstondig,
maar oneindig, onuitwisbaar, repeterend:
Zoals de sneeuwvlokjes
vandaag, schitterend in de zon,
straks verworden tot
koude, ondoordringbare ijspegels.
En toch…..
steeds weer
smelten bij je aanblik
als de warmte ons begroet!

Gedachten tijdens een autoritje na een herinneringsbezoek.
Op de foto een strandvondst.

Nog één keertje Florence Nightingale……

2010-11-23T21:25:00.003+01:00

Het boek -De spiritualiteit van Florence Nightingale- is (eindelijk) uit . Het was zoals verwacht en al eerder benoemd zeer lezenswaardig, maar zeker ook verrassend. Ze is met haar gedachten en vooral dus met hetgeen ze in allerlei dagboeken, op losse blaadjes en schriftjes noteerde, tijdens haar leven nooit bewust naar buiten getreden, maar opmerkelijk is het wel dat dit ook in latere jaren slechts in de marge bekend is geworden.
Hoewel het christelijk geloof haar ‘basis’ was, laat ze zich ook inspireren door andere godsdiensten. Daarbij neemt ze ook alle ruimte om aan de Bijbel een eigen interpretatie toe te kennen of indringende vragen te stellen bij de ‘vanzelfsprekendheden’ daarvan. Voor menig zinzoeker vandaag de dag zou ze een boeiende gesprekspartner geweest zijn.
Haar spirituele (en ook theologische) doordenkingen laten evenwel zien hoe waardevol en daarbij ook eigenlijk van basale waarde en betekenis deze in verpleging en verzorging kunnen zijn. Ik zal ze niet verder uitwerken,maar er gewoon een aantal noemen.

Enkele gedachten dus:
Gericht zijn op de zorgvrager, degene die hulp nodig heeft en meer nog navragen, ontdekken wat deze nodig heeft, zonder aanzien des persoons. Elke relatie is uniek.

Een zoeken naar evenwicht tussen individu en collectief. “Je moet eerst jezelf kunnen worden om je te kunnen verbinden met de rest van de mensheid- een mensheid die altijd aan ons voorafgaat en op wier schouders we gaan staan”. (131)

Geloven , religie zijn niet enkel een zaak van het hoofd en het hart, maar vragen om daadkracht: wat je gelooft wordt vooral zichtbaar in wat je doet. Dit reikt verder dan individuele zorg, maar strekt zich uit in maatschappelijke structuren en omstandigheden.

Professionaliteit : Kennis en vaardigheden zijn belangrijk en dienen verder ontwikkeld te worden. Ze komen echter pas tot hun recht als ze op een goede manier, mensgericht worden vorm gegeven. Meer dus nog als het leidt tot veranderingen, verbeteringen voor de individuele mens, maar als het even kan ook leidt tot betere leef-woon- en werkomstandigheden van mensen. Haar pleidooi voor hygiëne bijvoorbeeld als preventie van ziekten, had een hoger, maatschappelijk doel dan alleen de genezing op dat moment van een bepaald persoon of een groep. Dit streven vroeg om medewerking, ingrijpen en concreet beleid door locale en landelijke overheden, zoals het aanleggen van riolering, meer leefruimte-frisse lucht bij de bouw van huizen etc. Maar ook voorlichting/preventie en bewustwording speelden een belangrijke rol.

Veel heeft ze geschreven over de positie van vrouwen. Hoewel ze zich niet heel uitgesproken hard gemaakt heeft voor bijvoorbeeld het vrouwenkiesrecht, hebben haar ideeën en geschriften wel degelijk invloed gehad op de meningsvorming en het proces daartoe. Je zou haar een pré-feministe of zo kunnen noemen: iemand die de gedachten over de positie en mogelijkheden van vrouwen aan de gang brengt en er ook wel richting aan geeft, maar dit nog niet in duidelijke acties omzet. Uit bepaalde ontwikkelingen in haar tijd en kort na haar dood blijkt overigens wel haar invloed. (ze had verschillende contacten met bestuurders en zogenaamde invloedrijken ---- mannen)

Er valt nog wel meer te bedenken en te schrijven. Ga proberen nog meer van haar te lezen.
Dit berichtje is wat mij betreft vooral bedoeld als een uitnodiging om het boek te lezen en het te laten ervaren als een soort bemoediging en aanmoediging om in de zorgverlening aandachtigheid voor de totale mens vast te houden , de waarde van onderlinge betrokkenheid en afstemming een duidelijke , principiële plaats toe te kennen, inspiratie en reflectie toe te laten en elke ontmoeting met de ander verwachtingsvol tegemoet te gaan.

Voor de volledige boekgegevens zie berichtje van 10 november 2010

Bijna advent .......

2010-11-21T12:50:00.001+01:00

Volgende week begint de adventsperiode, op weg naar het Kerstfeest. Het is altijd wel een periode waarin ik graag even wat tijd neem om terug te kijken en vooruit te zien, al dan niet geholpen door teksten, boekjes en plaatjes die voor die periode beschikbaar zijn. Deze zondag in het liturgische jaar is in de protestantse traditie in de loop der jaren een moment geworden om te herinneren aan hen die niet meer in ons midden zijn, met name genoemd degenen die ons in het afgelopen jaar zijn ontvallen. Het is een gewoonte die ik meer en meer ben gaan waarderen en op waarde gaan schatten. Bijgaande woorden dragen daar zeker aan bij.

In verbondenheid met
de Levende
die ons voorgaat in de nacht,
die is, die was en zal zijn,
onze schuilplaats bij nood,
die ons draagt
in de palm van zijn hand,
staan wij hier met ons verdriet.

In zijn Licht
gedenken we jou,
gedenken we allen,
die we uit het oog
maar niet uit het hart verloren hebben.

We zien uit
naar het Licht
dat ons verbindt
in dood en leven.

© Uitgave PKN liturgische bloemschikking advent-kerst 2010.

Op de foto een detail uit een boeket lelies van laatst.

Memories

2010-11-18T21:27:00.006+01:00

Een paar weken geleden ontmoette ik na vele jaren een oud-collega uit het kinderziekenhuis in Den Haag. Dat was een leuk weerzien en met sommige mensen heb je dat: meteen kun je weer uren aaneen praten. Nu dus over herinneringen, maar de actualiteit heeft er niet onder geleden. Gekker nog vandaag werden die herinneringen opnieuw even opgehaald toen ik een actualiteitenrubriek zag, waarbij bedreigingen (verbaal en fysiek) door patiënten aan het adres van medewerkers van spoedeisende hulp- huisartsenposten en andere zorgvoorzieningen aan bod kwamen.
Heftig te noemen en onvoorstelbaar soms wat er al niet aan maatregelen genomen moet worden om eventuele materiële schade te voorkomen en meer nog de veiligheid voor de medewerkers zo goed mogelijk te waarborgen.
Maar wat heeft dat programma met die herinneringen te maken? Een heleboel en wel met de verbazing die we ten toon spreidden toen we het hadden over het minimum aan veiligheidsmaatregelen in ons ziekenhuis destijds, maar ook de verwondering dat zoiets vandaag onvoorstelbaar zou zijn.
Even concreet graag: Halverwege de jaren '80 deed je in je uppie nachtdienst op een afdeling met soms harstikke zieke kinderen. Bij de buren kon je hulp inroepen of bij het nachthoofd. Maar dat was nog niet eens het meest verwonderlijke (met de bril van vandaag op); Die afdeling was op de begane grond, vlakbij de hoofdingang. Er was geen nachtportier en als de bel ging, moest je van de afdeling af om de deur open te doen.Met een echte sleutel, later met een knop. Zo nodig kon je, het nachthoofd, daar is ze weer, oppiepen om mee te gaan, maar ja die was ook vaak bezig met andere dingen. Afwachten dus maar wie er voor de deur stond. Dat was doorgaans een verrassing: iemand die hulp nodig had voor een kind en daarbij aangeschoten, in paniek, overbezorgd was....Kalm dat kwam soms ook voor......en wat er nog meer te bedenken valt. Het gekke is en ik heb het gecheckt: Je was helemaal niet bang en het hoorde gewoon, nou ja gewoon, bij het nachtwerk.
Kort gezegd zou je de conclusie kunnen trekken dat tijden veranderen en niet altijd verbeteren en hebben we te maken met een bekend, breder maatschappelijk en vooral toch ingewikkeld probleem. Nog maar eens wat speuren wat denkers op dit terrein en over deze problematiek (oorzaken en duidingen ook) beweren, maar vooral ook hoe kunnen we met elkaar samenleven, waar onderling vertrouwen en betrokkenheid het wint van kleine hartjes en doorgeslagen individualisme. Dit vraagt om een vervolg, weet alleen niet wanneer.

Op het plaatje: Destijds een afbeelding die onderdeel uitmaakte van het logo. Deze afbeelding komt uit Florence.

Regengedachten

2010-11-14T16:25:00.001+01:00

Na dagen van veel regen, winderige stormen en een grauwe nevel over het landschap lijkt het langzamerhand wat droger te worden en de zon het donker van de wolken kan verdrijven. Zojuist is het gelukt om meer dan een uur buiten te lopen zonder nat te worden.
Het voelt een beetje als bij mezelf van binnen. Na een tijdje stormachtige emoties en overwegingen, een beetje beneveld uitzicht en niet verder kunnen kijken dan ………….., lijkt het licht weer een beetje te ontsteken en verheldering te brengen in het wikken en wegen.
Dit klinkt allemaal een beetje vaag en somber misschien ook wel, maar dat valt mee hoor. De afgelopen tijd is vooral lastig gebleken. De laatste weken word ik nogal eens bepaald, vergelijk mezelf soms enigszins ,met de schaapherder Santiago uit de Alchemist van Paulo Coelho: zo’n beetje als een dwalende in de woestijn zeg maar en op zoek naar van alles en nog wat van het goede en uiteindelijk uitkomen op de plek waar je hart zich bevindt.
Nadere uitleg volgt nog wel eens……………

Op het plaatje een feelgood plekje: De Zeeuwse kust

Florence Nightingale (2)

2010-11-10T13:07:00.004+01:00

Op de dag van de verpleging (12 mei) schreef ik iets over het aanstaande boek over de spirtiualiteit van Florence Nightingale van de hand van Jean Jacques Suurmond. Inmiddels is het boek afgelopen zomer verschenen, heb ik het in m'n bezit en aan het lezen gegaan.
Wat top dat dit boek er is. Dat Florence Nightingale belangrijk is geweest als grondlegster van de verpleegkunde als een vak, inmiddels zelfs een wetenschap, waar het gaat om technieken en methodieken in de verpleegkunde, is al genoegzaam bekend en gerespecteerd.
Een belangrijk accent dat het verpleegkundig beroep feitelijk zo totaal, compleet en menselijk maakt, kan maken en zij als wezenlijk aspect van verplegen achtte, is de laatste jaren naar de achtergrond verdwenen. Florence Nightingale benadrukte het belang van medemenselijkheid en empathie, maar ook waarschuwde ze om niet te vervallen in harde routine.(pag. 41)
Naar mijn idee zijn er meerdere oorzaken aan te wijzen voor de verminderde aandacht voor de door Florence Nightingale genoemde belangen. Denk aan een veranderde opvatting over het individu en professionaliteit. Ik noem de zogenaamde professionele afstand, wat dat dan ook zijn mag. In zorgonderwijs en zorgmethodieken is de holistische mensvisie geamputeerd door de spirituele dimensie van het menszijn te schrappen of tot subdimensie te reduceren. Hoewel spiritualiteit, religiositeit wel weer bespreekbaar en in lijkt, is de gevoeligheid hiervoor en de vaardigheid om aan die gevoeligheid gevolg te geven, bij zorgverleners niet vanzelfsprekend. Last but not least is de werkdruk in de zorg. Er moet productie gedraaid worden en liefst volgens een vooraf vastgesteld protocol. Het vraagt ervaring, creativiteit en lef om dat niet als belemmering te zien, maar er uitdagingen in te ontdekken om aandacht, betrokkenheid en medemenselijkheid er in te houden. Nee, meer nog zijn dat basisaspecten van waaruit je al die technische zaken doet. Dat zijn we af en toe een beetje kwijt geraakt.
Mijn idee zou zijn om in navolging van het verpleegkundig boegbeeld, spiritualiteit in de meest brede zin weer toe te laten, het er over te (durven) hebben en uit te voeren in het verpleegkundig (en verzorgend) doen en laten. Dat kan variëren van een luisterend oor, een goed gesprek, een koffiepraatje in plaats van een douchebeurt, iemand op tijd helpen zodat hij naar de kerkdienst kan (kijken), gewoon even naast iemand zitten, een geliefde bellen, nog een keertje extra langsgaan, muziek opzetten waar de zorgvrager van houdt, tussen de regels door luisteren en durven vragen naar impliciete boodschappen, respect tonen voor iemands persoonlijke levensovertuiging, niet zeggen dat je eigenlijk geen tijd hebt, gemotiveerd afwijken van de protocollen als dat beter is voor de cliënt, je eigen gevoelens durven laten blijken, etc.
Natuurlijk gebeurt er al veel van die aard en moet aandacht voor of doen aan spiritualiteit niet een of ander nieuw soort protocol worden. Gewoon, als medemens je werk doen, de ander respectvol en aandachtsvol tegemoet treden, zoals je waarschijnlijk ook zelf op prijs zou stellen, in een zekere zorgafhankelijke situatie.

Ik heb het boek van Suurmond nog niet uit en het bovenstaande dwaalt geloof ik wel een beetje van de inhoud van het boek af. Dat ga ik hoe dan ook uitlezen en de linken naar boeken en websites over de Lady with the lamp eens verder onderzoeken, zo mogelijk lezen/ondezoeken. Misschien ook nog eens een boek over schrijven.

Naar aanleiding van De spiritualiteit van Florence Nightingale door Jean Jacques Suurmond Meinema 2010

De grote zaal............

2010-10-27T21:18:00.006+02:00

Voor wie het nog niet heeft? Gauw naar de bieb om het cadeautje van uw openbare bibliotheek op te halen: het boek De grote zaal door Jacoba van de Velde.
In één adem heb ik het uitgelezen, met op de achtergrond het kamerdebat over de regeringsverklaring van het nieuwe kabinet.
Het is een boek uit 1953 en gaat over een vrouw die na een beroerte in een rusthuis terecht komt. Nee het gaat niet over haar, ze vertelt hoe ze haar zijn daar beleeft. Wat het betekent om geen eigen plekje meer te hebben, meegenomen te worden in het ritme van een instituut, concessies te moeten doen als het gaat om privacy en autonomie. Haar dochter komt ook geregeld aan het woord, vertelt haar verhaal en neemt de lezer mee in haar beleving, emoties, vragen en zoeken naar mogelijkheden om betekenis te geven aan hetgeen haar moeder is overkomen.
Hoewel er sinds de jaren vijftig, de periode waarin het boek is geschreven en zich afspeelt, verbeteringen hebben plaatsgevonden in de ouderenzorg, is er in het boek veel herkenbaars waar het gaat om de noodzaak van een goede bejegening, openheid, behoefte aan aandacht en erkenning van ieders menszijn en menselijke waardigheid. Het beschrijft situaties en problemen in de zorgverlening, die ook vandaag de dag helaas nog regelmatig voorkomen.(Benieuwd dus, wantrouwend tegelijkertijd of de nieuwe regering waarvan ik in de verte haar plannen hoor, beloftes omtrent verbeteringen in de zorg ook daadwerkelijk zal waarmaken.)
Wat mij betreft wordt dit boek verplichte literatuur in zorgopleidingen, nascholingen en wat dies meer zij. Het is als een spiegel die een dringend beroep doet op een reflectie en bewustwording van het eigen professioneel handelen.
Hoe dan ook: het is zoals in het voorwoord staat een boek over ons allemaal, nuchter en hartverscheurend, hartverscheurend mooi.
Allemaal lezen !!!!

Op het plaatje de voorkant van de omslag van het boek.

ter overweging

2010-10-24T16:30:00.002+02:00

In de put?

Hier een stok
om het deksel open te wippen,
een ladder
om eruit te klimmen,
droge sokken om aan te trekken
en een handdoek
om in de ring te werpen.

Gelezen op m'n Mariakalendertje.

Het is alweer 20 oktober..........

2010-10-20T21:05:00.003+02:00

Tot mijn schrik zie ik dat het al twee weken geleden is. Wat? Dat ik hier een berichtje achterliet. Eigenlijk is dat geen goed teken, want ik vind het heel leuk om of iets van een ander of een schrijfsel van mezelf achter te laten. Het gaat soms zo. Niet te ernstig opvatten, maar m'n hoofd zit de laatste tijd een beetje (te) vol en wel zodanig dat er eigenlijk niets uitkomt, alleen een beetje ongedurigheid. Tja zo gaat dat soms, als je met nieuwe dingen begint, de realiteit wat anders uitpakt dan verwachtingen,- om wat voor redenen dan ook- of er anderszins zaken zijn die het verhinderen.
Hoe dan ook: afgelopen maandag mocht ik luisteren naar Johan van Oers. Hij heeft boeken geschreven over breed gezegd; omgaan met mensen die aan dementie lijden. Hij vertelt daarin zijn 'belevenissen' en ervaringen met zijn moeder die Alzheimer heeft. Een echte Vlaming, goed verteller, die gevoelige snaren weet te raken, maar daarmee ook eye-openers geeft, perspectieven in het erkennen van het mens-zijn en omgaan met mensen met dementie. Zeer openhartig en inspirerend.
Hé, nu staat er zomaar ineens wat. Misschien een aanzetje tot weer eens iets meer of diepers.

Het volgende even geleend als bemoediging en aansporing voor dit moment

TROUW

Onderschat jezelf niet,
mens ben je,
onherroepelijk mens,

mens
met een eigen naam,
een eigen gezicht,

mens
met een eigen geheim.

Weet wat je waard bent,
blijf trouw aan jezelf,

verloochen nooit
het landschap van je ziel.

Door Hans Bouma

Eb........

2010-10-06T14:03:00.001+02:00

Een aardig plaatje, laatst gekiekt bij EB in de Westerschelde bij Rilland.

Om te lezen............

2010-09-29T15:47:00.002+02:00

Vandaag kreeg ik iets bekends, iets moois en wel de moeite om hier een keertje achter te laten.

Veel te laat heb ik jou liefgekregen,
schoonheid wat ben je oud, wat ben je nieuw.
Veel te laat heb ik jou liefgekregen.

Binnen in mij was je, ik was buiten,
en ik zocht jou als een ziende blinde
buiten mij, en uitgestort als water
liep ik van jou weg en liep verloren
tussen zoveel schoonheid die niet jij is.

Toen heb jij geroepen en geschreeuwd,
door mijn doofheid ben jij heengebroken.
Oogverblindend ben jij opgedaagd
om mijn blindheid op de vlucht te jagen.
Geuren deed jij en ik haalde adem,
nog snak ik naar adem en naar jou.

Proeven deed ik jou en sindsdien dorst ik,
honger ik naar jou. Mij, lichtgeraakte,
heb jij doen ontbranden. En nu brand ik
lichterlaaie naar jou toe, om vrede.

Door Augustinus in een vertaling van Huub Oosterhuis.

Kraampjes kijken......

2010-09-26T17:49:00.006+02:00

Het was een soort kraampjesweekend. Vandaag werd hier op het Landgoed Lievensberg de Brabantse Wal dag gehouden. Een buitengebeuren met allerhande informatie omtrent natuur en buiten-zijn in de directe omgeving. Ik ben niet van de VVV maar de diverse wandelroutes die je het traject van die Brabantse Wal laten afleggen bieden een variëteit, maar tegelijkterijd verbondenheid aan landschap, vergezichten, oud- en nieuw. Minpuntje is dat je tijdens de wandeling ind e buurt van Ossendrecht getrakteerd wordt op uitzicht op de industrie en haven van Antwerpen. Maar goed.
Het was gewoon een leuk event, geen buien maar een lekker herfstzonnetje.
Buiïger bleek het gisteren in Middelburg. Daar was het Abdijplein gevuld met kraampjes in het kader van de zeeuwse oecumenische kerkendag. Via, via was ik er beland en het was de moeite waard. Af en toe hevige plensbuien, maar de saamhorigheid en verbondenheid die er van uit ging, werd daar zeker niet weggespoeld. Gecharmeeerd geraakt ben ik van het 'zeeuwse kerkendaglied'. Als echte Zeeuw kon ik het uit volle borst meezingen, maar de bemoediging en aanmoediging die er in doorklinkt, overschrijdt uiteraard de provinciegrenzen. Verlangen en Vertrouwen, wat wil je nog meer.
Hier de link naar de tekst en de melodie.
http://www.kerkendagzeeland.nl/lied/lied.pdf

Op de foto-ansichtkaar een indruk van de Brabantse Wal.

Lotgenoten !

2010-09-18T21:03:00.006+02:00

Hoe een gesprekje in de Hema met een vroegere buurvrouw zomaar als bijzonder en bemoedigend kan werken. We hadden elkaar een tijdje niet gezien. Een over en weer hoe gaat het bracht ons tot de conclusie inmiddels lotgenoten te zijn. Dat klinkt wellicht wat dramatisch, maar het voelt ook wel een beetje zo. Ons gedeelde lot is een sterke mate van doofheid (rechts) maar meer nog de voortdurende hinder van vervelende oorsuizingen. We proberen er allebei mee te leven, want veel meer keuze is er niet, hoewel zij begin volgend jaar een Antwerpse professor nog eens goed laat kijken. Dat er mee leren leven is soms gemakkelijker gezegd dan gedaan, vraagt wederzijdse openheid en begrip van bekenden en onbekenden die op je pad komen.De fysieke inspanning die het vraagt is erg vermoeiend en geeft zo zijn beperkingen. Maar goed. Toch prettig om dan zo nu en dan iemand tegen te komen die een soortgelijk lot ten deel gevallen is. Dat lijkt berustend, maar werkt dus vooral aanmoedigend, bemoedigend zelfs. Gedeelde moed is dubbele kracht. En zo'n tip voor een second opinion is dan ook mooi meegenomen.

Op het plaatje een mosselschelp, gevonden op een mooi strand. Het strand met de zee en de wind; een plek waar de hinder van de oorsuizingen minimaal is. Ook heerlijk dus om die reden daar regelmatig te zijn.

Verschil

2010-09-10T16:17:00.003+02:00

De een duwt iets zwaars tegen een helling op.
Het is zomer, de zon schijnt
en het duwen valt hem zwaar.
Hij komt bijna niet meer vooruit.
De helling wordt steiler.
Hij spreekt zichzelf toe: als je zachter duwt
ga je weer achteruit.
Hij duwt met alt zijn kracht.
Niets beweegt.
Jaren gaan voorbij

en de ander zit op een bankje
en denkt na,
denkt altijd na,
denkt in majeur na en denkt in mineur na,
denkt hemelsblauw na en denkt asvaal na,
snuift de geur van de rozen in zich op.

Toon Tellegen.

Weer zo'n typisch TT gedichtje. Op de een of andere manier riep het ook wat associaties bij me op met die wonderlijke en tegelijkertijd ook ernstige, zorgelijke processen rondom de kabinetsformatie.

Weg van de hoop

2010-09-04T19:59:00.006+02:00

Leen nog even een keertje andermans gedicht; Hoopgevend naar mijn idee.

Diep in onszelf dragen we hoop:
als dat niet het geval is,
is er geen hoop.

Hoop is de kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.
Hoop is niet voorspellen of vooruitzien.
Het is een gerichtheid van de geest,
een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.

Hoop
in deze diepe en krachtige betekenis
is niet hetzelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.

Hoop is ergens voor werken
omdat het goed is,
niet alleen omdat het kans van slagen heeft.
Hoop is niet hetzelfde als optimisme,
evenmin de overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat

Vaclav Havel

Relaxte meeuwen op een eb-strand. In elk geval een rustgevend beeld of het daarmee ook hoopgevend is?

Dromerig.........

2010-08-31T19:15:00.003+02:00

Onderstaand gedichtje kwam ik tegen op de IKONwebsite. Het doet me wel een beetje denken aan een activiteit die soms om de hoek komt kijken als je op een terrasje in het zonnetje zit te staren,te genieten of gewoon een beetje te dagdromen ?

Ik zou u veel willen vragen

Ik zou u veel willen vragen,
te beginnen met wat u wel denkt
als u zo naar mij zit te kijken, en wat
als ik u dit vraag, en ook
vijf minuten later, wat u dan denkt,
alweer in gedachten verzonken kijkend
naar mij

of helemaal niet naar mij, naar
iets anders, maar ook dan
zou ik wel willen weten wat u
denkt als u zo zit te kijken
en wat het dan wel is
waar u zo naar zit te kijken.

Jo Govaerts
Uit: Waar je naar zit te kijken (Kritak, 1994)

Over de zee..........

2010-08-29T13:00:00.001+02:00

Het is doorgaans goed toeven aan de zee. Op zich maakt het niet zoveel uit welke zee dat is, hoewel ik wel voorkeuren heb. Ik heb er zelf ook al wel eens gedicht-gedachten op losgelaten. In een verzamelbundeltje vond ik onderstaand van Hans Bouma. Woorden die zeer herkenbare gedachten en gevoelens weergeven.

Luisteren
naar de zee

die je zomaar
in vertrouwen neemt,

je laten volstromen
met haar verhalen,

wegdromen
op de golven
van haar lied.

Ademloos luisteren
naar de zee,

nooit
nam iemand je zo mee,

nooit
bracht iemand je zo
thuis.

Door Hans Bouma.

Zomer

2010-08-25T09:00:00.001+02:00

Even de buien vergeten ! Als de zon doorbreekt, de witte wolken de blauwe luchten versieren en een stevig briesje waait en de thermometer net even de 20 graden passeert, is het wat mij betreft lekker zomerweer. 's Nachts is het dan ook wat minder warm en lijkt het slapen wat beter te gaan. Warmte is soms een belemmering om te kunnen slapen met ruimte voor allerlei overpeinzingen. Wie maakt het niet eens mee op zijn tijd?
Een aardig gedicht gaat over die zomerwarmte,niet kunnen slapen en gedachten over de dagelijkse dingen.

Zomernacht

Doe nu eens even die gedachten dicht van je.
Denk nu eens liever niet aan morgen.
Kijk niet steeds weer die bosrand van gisteren
na, bramenplukker die je bent zoals vroeger
maar nu. Maak even geen onderscheid tussen
een wie en hoezo en de kans op anders.

Doe in je hoofd uit de lamp, hoor wat er is,
ademt en ritstel, kwaakt in de kikkers.
Leef met je lichaam van de nachtwind de koelte.
Geeuw je een gat in het hart en proef het
zo rood als de sap van bramen. Wees langzaam
door vogels gezongen het wordende licht.

C.O. Jellema in Stemtest.

Battistero

2010-08-22T19:49:00.009+02:00

Nog een keertje over doopkapellen of Battistero's in de verschillendeToscaanse steden. Bij de meeste kerken is er een aparte doopkapel gebouwd of aangebouwd. Niet zelden is zo'n Battistero ouder dan de kerk zelf. Het zijn vaak zes- tot achthoekige gebouwen. Het doopvont staat in het midden en men kan er (gedeeltelijk) rondom plaatsnemen. Doorgaans zijn de buitenwanden van het doopvont voorzien van bijbelse taferelen die op de een of andere manier met het doopritueel of de betekenis van water te maken hebben.
Het dak is meestal koepelvormig en rijkelijk beschilderd. Hier zijn meestal ook weer bijbelse verhalen, de apostelen of heiligen afgebeeld. Hier en daar wordt een voorstelling gegeven van de hemel en de hel.
De Battistero's zijn niet zo groot als de kathedralen waar ze aan vast- of in de buurt zijn gebouwd. Dat maakt het overzichtelijk en geeft eigenlijk ook wel een rustig,sereen gevoel. Het museumidee is wat verder weg en er is ruimte om stil te zijn, de indrukken en de betekenissen van hetgeen er te zien is te laten spreken.
Ook nu nog genoeg om verder over na te denken, nog eens na te lezen en wellicht bij een volgend bezoek weer andere dingen te zien of op andere aspecten te worden aangesproken.
Tot zover over het oude en de dingen die blijkbaar nog niet voorbijgegaan zijn.Vanaf komende week weer andere berichtjes.

Boven: Koepel in Battistero Florence
Onder: Doopvont in Battistero Volterra.

Torenhoog.....

2010-08-20T18:44:00.005+02:00

Nog maar een keertje een korte indruk van het vele bewaarde oude dat ik tijdens de vakantie ben tegengekomen. Zo is daar San Gimignano. Eertijds telde dit stadje ongeveer 72 torens die als een vorm van verdediging dienst deden tegen de belagers van weleer. Zo''n beetje elke familie had zijn eigen toren. Vandaag de dag zijn er nog om en nabij 15 bewaard gebleven en ze vormen dan ook een typerende beeld. Al van ver zie je de torens verrijzen en ook als je er rondloopt ontkom je er niet aan er één of meer in het vizier te hebben.
Hoewel een tig keer kleiner dan steden als Siena en Florence is het ook hier heerlijk rondlopen: Straatje in en straatje uit, klimmen en dalen.
Uiteraard was er een kerk en ook hier is Maria een belangrijke persoon in de naamgeving gebleken : Duomo o Baselica di Santa Maria Assunta. Binnen zijn de muren aan weerszijden van boven tot onder beschilderd. Aan de ene kant de highlights uit het Oude Testament en aan de overzijde daarvan taferelen uit het Nieuwe Testament. Hier en daar is de tand des tijds zichtbaar en zijn de kleuren vervaagd. Het bekijken van de schilderingen biedt twee aspecten van acitiviteit. Enerzijds het herkennen van de voorstellingen/verhalen. Niet alles was zonder de toelichting meteen te herleiden. De ontdekking achteraf heeft dan ook wel iets. Zoals het zoeken naar de motivatie voor de keuze van de onderwerpen. Anderzijds biedt die herkenning tegelijk ook wel de mogelijkheid tot bezinning. Het komt en blijft allemaal wat dichter bij het mogelijke oorspronkelijke van de herkenbare eigen traditie en het doel van het kerkgebouw: bezinning, reflectie en een gericht zijn op God.
Door het stadje heen waren diverse parkjes aangelegd (of bewaard gebleven, dat weet ik niet zeker. Vol met olijfbomen en voorzien van bankjes. Dat is daar goed toeven dan op zo'n bankje in een schaduwplekje op het heetst van een warme zomerdag. Met een boekje, een versnapering en even de ogen dicht voor een middagdutje voelt helemaal als vakantie.

Op de foto's een indruk van San Gimignano.

Terug in de tijd.....

2010-08-18T17:15:00.003+02:00

Een bezoekje brengen aan één van de oude binnensteden als Siena, Florence of andere aardig bewaarde oude plekjes daar in de buurt, doe je in elk geval niet in je eentje. Zeker in een maand als augustus zoeken velen de mogelijkheid om een kortere of langere tijd iets van het meer of minder moois te bekijken.
Kilometers vreten, je ogen de kost geven, gewoon genieten van de dynamiek en romantiek van de stad, zijn zomaar wat recepten om een prima tijd te hebben.
In een eerder berichtje gebruikte ik het woord onderdompeling. Daar heeft het ook veel mee te maken. Jezelf gewoon overgeven aan wat je hoort, ziet en op een of andere manier bij je binnen komt. Het is ook een aardig woord in verband met de talrijke doopkapellen die naast elke dom/kerk gebouwd zijn en gewoon heel mooie gebouwen zijn. Daarover later meer.
In Siena was er ruim gelegenheid om de De Duomo di Siena of Cattedrale di Santa Maria Assunta te bekijken. Hierbij een aantal plaatjes.

Wordt vervolgd.

Schijn bedriegt...

2010-08-17T16:30:00.008+02:00

Alvorens nog een paar berichtjes te wijden aan de onderdompelingen in Florence en Siena eerst iets over een boek. Tussen de bedrijven van die bezoekjes door had ik gelegenheid om tussen de Toscaanse cipressen weer eens een prima boek van Paulo Coelho te lezen.
Het blijft wonderlijk hoe deze man het elke keer voor elkaar krijgt om met een veelheid aan personages, complexe intriges en gedachten een zeer leesbaar verhaal op papier te krijgen; slecht voor je nachtrust, zo'n boek waar je niet in kunt stoppen. "De winnaar staat alleen".
Het is een dynamisch verhaal, dat zich binnnen een tijdspanne van 24 uur afspeelt, op één plek feitelijk, namelijk het filmfestival van Cannes.
Je wordt meegetrokken in de wereld van film en glamour en dan met name de keerzijde ervan.Je krijgt een inkijkje in de armoede die rijkdom en zogenaamde status met zich mee kunnen brengen, mensen tot depressie en wanhoop drijven. Het verhaal toont de beperktheid en de betrekkelijkheid van het steeds maar meer willen hebben, - willen zijn, erkenning zoeken in het materiële of een beroemdheidstatus. Dit duidt de schrijver door ook daadwerkelijk namen als Beroemdheid aan personen toe te kennen. De dramatiek die de mensen over zich afroepen en heenkrijgen en aantal moorden (minstens vijf) doen vermoeden dat je een echte detective annex thriller zit te lezen. Zo voelt het zeker niet. Meer overheerst de boodschap of zo men wil de moraal van het verhaal. Daar waar materiële vooruitgang/rijkdom, status en talloze 'vriendschappen' eeuwig en onverwoestbaar lijken, gaat een wereld van eenzaamheid, armoede en breekbaarheid schuil.
Eens even kijken welk boek van hem nog op m'n leeslijst ontbreekt. Dit smaakt in elk geval weer naar meer.

Op de foto's: een paar indrukken van het 'leesklimaat'.

Terugblik........

2010-08-16T12:50:00.005+02:00

Ze staan in schril contrast met het Italiaanse zonnetje van de afgelopen week: de gigantische buien die met enige regelmaat naar beneden komen vallen. Onderweg terug naar huis had ik er al even aan kunnen wennen: heel Zwitserland door tot aan Antwerpen toe regende het nagenoeg aaneengesloten en pijpestelen.
De nevelen echter die de Zwitserse bergen door die regen omhulden, waren een goede hulp om even weg te dromen en terug te denken aan veel moois, warmte en allerlei leuke straatjes, kerken die soms als een museum aanvoelden maar af en toe ook bijdroegen aan 'hogere' gedachten, de doorgaans aardige en enthousiaste mensen en het oefenen van een zeer beperkte woordenschat Italiaans. Maar goed alle begin is moeilijk en al doende leert men.
De komende berichtjes zal ik nog wat schrijven en met foto's illustereren over de grote, soms nauwelijks meer te overziene hoeveelheid van mooie en tastbare herinneringen aan vervlogen tijden, in bijvoorbeeld Florence en Siena.

Nu vast een paar plaatjes van de nevelen in Zwitserland.

Aan het woord

2010-08-05T21:20:00.003+02:00

Zelden gebeurt het,
zelden worden de
woorden geboren,
men verwacht ze niet,
ze komen
als de maan gunstig is,
sprongsgewijze.

Door Guillaume van der Graft.

Dit korte gedicht kwam ik in een tijdschrift tegen. Het verwoordt wel aardig hoe ik het schrijven van gedicht-gedachten of andere vormen van tekst soms ervaar.

Gedachten...!

2010-08-01T17:02:00.000+02:00

Over mijn schouder
kijk je mee...
denk ik.

Wetend waar mijn ogen
zich op richten en
mijn hart van geniet...
hoop ik.

De werkelijkheid is anders,
want je kijkt niet mee,
je bent er nu niet
en niet geweeest...
weet ik.

De afstand is groter dan ooit,
maar blijkt daarmee kleiner
en overbrugbaar meteen...
Ze reikt niet verder dan een toetsenbord.

Reiszegen

2010-08-01T12:20:00.000+02:00

Moge de weg jou tegemoet komen.
Moge de wind altijd in je rug blazen.
Moge de zon je gezicht warm strelen.
Moge een zachte regen op je velden vallen.
En tot wij elkaar opnieuw ontmoeten,
moge God jou bewaren.

Oude Ierse Pelgrimszegen

Op het plaatje een herinnering aan de reis van vorig jaar Vezelay in de Franse Morvan. De reis voor dit jaar ligt nog in het verschiet.

Aan de oever van de Schelde...

2010-07-28T19:40:00.007+02:00

Het is een handige route: twee keer de Schelde onderdoor. De Liefkenshoektunnel met de auto en de st.Annatunnel te voet. Van de linkeroever naar de rechteroever en weer terug. Zomaar even op en neer en even de sfeer van Antwerpen proeven, inclusief een terrasje pikken op zo'n fraaie dag als vandaag.
In de Onze Lieve Vrouwekathedraal was een réunie georganiseerd; een schilderijenréunie wel te verstaan van doeken die voor de Franse Revolutie als altaarstukken dienden. (meer concreet de altaren van gilden en ambachten) In de Franse Tijd waren die stukken de kerk uitgevoerd en her en der verspreid geraakt. Enkele exemplaren die normaal gesproken in het museum voor Schone Kunsten in Antwerpen hangen, zijn nu tijdelijk terug en opnieuw verbonden met hun oorpronkelijke plek. Althans: dat is betrekkelijk natuurlijk, want die kerk is in de loop der eeuwen zo veranderd dat ze wellicht even moeten wennen aan de veranderde omgeving. Niettemin: ze hangen er verspreid door de kerk en het past gewoon. De sfeer van de kerk is nog altijd zodanig dat de uitstraling van de schilderijen niet vreemd overkomt. Ik bedenk dat dit laatste een opmerking is die vragen kan oproepen? Dat laat ik even voor de lezer.
Op de foto's de 'aankondigingsposter' boven de ingang van de kerk en een mini-uitvoering van de wonderbare visvangst van Hans van Elburcht en Ambrosius Francken.

Nieuws aan de horizon ??

2010-07-25T20:37:00.004+02:00

Nog even en dan mag ik voet zetten op Italiaanse bodem. Na heel wat jaren Frankrijk wordt het tijd om eens een andere cultuur te proeven. Niet alles tegelijk natuurlijk, gewoon gedoseerd en relaxed. Het is dan tenslotte vakantie…..
Maar voor het zover is moet ik opruimen en afscheid nemen, want na mijn vakantie start ik met een andere job. Niet alleen een andere plek, ook echt ander werk, inhoudelijk gezien: geen verpleegkundige meer, maar het vak dat ik met de studie van de afgelopen jaren heb beoogd, kan ik gaan uitvoeren. Vanaf 1 september ga ik aan de slag als geestelijk verzorger in een verpleeg-verzorgingshuis. Spannend is het best wel, maar zeker ook een hele uitdaging.
Voor die datum moet er dus opgeruimd worden. Ik ben thuis maar vast begonnen en dingen weggegooid die ik al zo'n jaar of 15 ‘voor de zekerheid’ toch altijd nog maar ’even’ had bewaard. Van alles en nog wat gaat mee met het oudpapier. Wat een heerlijkheid is dat. Het maakt niet alleen ruimte in de kast, maar ook in m’n hoofd lijkt er zomaar ook weer wat plek te komen.
En dan afscheid nemen. Dat komt wel goed. Het is niet m’n sterkste kant, maar ach het dient een goed doel. En het gaat gefaseerd. Met mijn directe collega’s heb ik het vanwege de vakantietijd vorige week al met een heerlijke hightea doorstaan. En nu elke keer als ik ergens wegga, zeggen dat het de laatste keer was. Dat moet lukken.
En verder…… gewoon doorgaan en genieten van het kleine, gewone, dat vaak zo dicht bij is. Mooi verwoordt Hans Bouma dat in het volgende gedicht:

Zoek niet te ver

Je verwonderen
over het gewoonste,

het spelen van licht,
het strelen van de wind,

de openhartigheid van een bloem,
het gezoem van een bij.

zoek niet te ver,
je zit vlak bij het vuur,
het geheim dat leven heet,

het liefste, het warmste -
geluk

iedere dag weer
ligt het voor de hand.

Hans Bouma.

Op de foto een klein beetje spelen van het licht.

Tropische gedachten......

2010-07-20T14:23:00.007+02:00

Het is warm buiten, tropisch warm. Hoewel het soms een iets aangepast activiteitentempo vraagt, went het snel: niet denken aan een jas, buiten zijn en buiten eten, ramen wijd open 's nachts en genoeg drinken. Heerlijk !! Je kunt je helemaal niet meer indenken dat er een half jaar geleden een pak sneeuw lag, maar goed. Mogelijk dat die gedachte dan wel wat verkoeling schenkt.
Zo'n zonnetje en warmte zijn me meestal ook wel een beetje stimulerend om zo her en der je gedachten de vrije loop te laten of gewoon wat ervaringen van ontmoetingen, gesprekjes met deze en gene of mogelijk wat meer persoonlijke gedachten, in staccato op te schrijven en hier achter te laten.

Liefdevol kiezen!
De één moet breken,
de ander binden,
opnieuw,leren....
Vragenderwijs naar
ruimte zoeken,
erkenning vinden
voor wat ten diepste
ieders hart
beroert, en...
het daarna toch weer
binnenskamers
niet-wetend
achterlaten,
wachten op,
andere tijden wellicht?
Ieder voor zich
onzeker.
Confrontatie is
de erkenning....
van de illusie.

Gedachten op een warme dinsdagmiddag.
Op het plaatje het strand bij Cadzand. Het wordt tijd daar weer eens een keertje te gaan kijken.

nog meer fluitekruid......................

2010-07-18T08:59:00.002+02:00

Waar ik eerder van de week al iets met Fluitekruid had; Het houdt gewoon niet op. Op de IKON-website vond ik deze woorden van Ida Gerhardt. Zo loopt het voorjaar mee de zomer door, maar ook de andere tijden van het jaar. Lees voor fluitekruid iets anders moois dat groeit of bloeit, wanneer dan ook, en het is een lied voor elke dag.

Een liedje van het water
Ik lag de lieve lange dag
tussen het bloeiend fluitekruid;
er zweefde een liedje voor mij uit,
nu hoort maar wat ik zingen mag:

Wie nooit de lieve lange dag
bij ’t spiegelklare water lag,
zijn uur is kort, zijn vreugd heeft uit, -
want nimmer zag hij wat ik zag
tussen het bloeiend fluitekruid.

Wie naar het klare water gaat
hem zullen de ogen opengaan,
want zeker zal hij hier verstaan
geknield tussen wat groeit en leeft,
hoe God het schoonste zingen geeft
bij water, bloeiend kruid en riet
om niet!

Ida Gerhardt

Kort

2010-07-16T12:58:00.001+02:00

Het zijn mooie woorden. Begin dit jaar heb ik ze van mijn Maria-kalendertje afgehaald. Letters die tot woorden worden en nu in zijn algemeenheid geadresseerd, hier achter blijven, maar wellicht en wat mij betreft ook een specialer bestemming zouden verdienen.
Hoe dan ook: iets nieuws aan de horizon.

Jij bent het beste wat mij is overkomen,
omdat je in mij geloofde
en zei dat ik het kon.
En omdat jij zei
dat ik het beste was wat jou is overkomen,
heb jij mijn grens verlegd,
voorbij mijn horizon.

Door Paul van Vliet

Een aardig plaatje.

Dilemma's in de zorg

2010-07-15T19:40:00.003+02:00

De afgelopen weken heeft dagblad Trouw een aantal artikelen gewijd aan dilemma's in de zorg. Voor menig zorgverlener passeerden zeer tot de verbeelding sprekende voorbeelden, de revue. Als je een poosje meedraait in het vak heb je alles wat daar in naar voren komt wel een keertje meegemaakt of kunnen de mensen uit de voorbeelden namen en gezichten krijgen. Tegelijkertijd komen daarbij de gevoelens, het besef van de noodzaak van geduld en de wijsheid voor juiste woorden of non-verbale communicatie die dergelijke omstandigheden vragen, weer boven. Ethicus Guy Widdershoven analyseert in het laatste artikel van de reeks één en ander als het botsen van welzijn en autonomie. Meer nog vraagt hij aandacht voor de negatieve gevolgen van een 'doorgeslagen respect voor de autonomie'. Het welzijn, goed doen aan de ander, cliënten, dreigt er door in gevaar te komen. Dreigt inderdaad. Het is een regelrechte oproep om voldoende deskundigheid, professionaliteit en oprechte aandacht, in te zetten in de zorgverlening, zodanig dat in het handhaven van het respect voor autonomie, oprecht het welzijn van de ander gewaarborgd, of misschien beter gezegd, ook gerespecteerd blijft.

Voor het dossier met alle artikelen
http://www.trouw.nl/achtergrond/deverdieping/article3118102.ece/Dilemma_s_in_de_zorg.html

Gedachten.........

2010-07-13T21:06:00.003+02:00

Vragenderwijs
verschaft de toenemende
stilte aan de overkant,
duidelijkheid.
Onuitgesproken antwoorden
lijken al evenzeer onleesbaar.
Tegelijkertijd,
tussen de regels door
de realiteit ontwijkend,
zeg je genoeg,
wat onbestaanbaar
waarheid is!
Nieuwe vragen blijven raadsels.
De tijd,in haar gevoeligheid,
zal het leren.

Wat gedachten op een dinsdagavond.

Weer terug.............

2010-07-09T13:24:00.005+02:00

De break was even nodig om wat studieverplichtingen na te kunnen komen. Maar het begint weer te kriebelen om af en toe hier iets achter te laten. Inmiddels voelt het buiten tropisch aan. In een jaarboekje met gedichten door Hans Bouma staat op deze datum een ode aan Fluitekruid. Dat is doorgaans in deze tijd van het jaar al uitgebloeid, maar wil het hier toch even doorgeven. Het gevoel dat bloeiend fluitekruid bij me te weeg brengt is voor een heel jaar, de herinnering doet ook wat. Hoe dan ook, wanneer in het voorjaar het fluitekruid de groene bermen wit siert, ga ik altijd een beetje harder fietsen als ik er langs rijd. Zeker als er een windje zorgt voor een bijna ritmische deining, bijna genoeg inspireert voor een vrolijk lied. Het gedichtje komt dichtbij mijn eigen sympathie voor en inspiratie door fluitekruid.

Aangewaaid

Ineens langs de weg
zomaar aangewaaid.

Eigenzinnig,
triomfantelijk,
grenzeloos vitaal.

Wuivend, zingend,
speelse vingerwijzingg,
kleine kanttekening -

marginaal,
veelzeggend.

Fluitend
vervolg je je weg.

Een geheim,
een vertroosting,
een genade.

Fluitekruid,
lief lief
fluitekruid.

Door: Hans Bouma.

Even Pauze...........................

2010-06-07T21:00:00.000+02:00

Het is heel leuk om hier berichtjes in allerlei soorten en maten achter te laten. Woorden van mezelf, maar zeker ook geleende woorden, plaatjes van onderweg of dichterbij. De komende weken echter kan ik even geen tijd maken of misschien beter gezegd de rust vinden, om gedachten die ik kwijt wil, op te schrijven.
Begin juli zal het wel weer lukken. Maar als je hier toch wat wilt lezen: inmiddels staan er zo'n 350 berichtjes op, dus er is vast wel iets te vinden.
Tot later.

Op de foto een kleurige Spaanse Margriet.

Wek mijn zachtheid weer

2010-06-06T21:33:00.003+02:00

Het onderstaande gedichtje staat elders op deze blog ook ergens, maar het zijn mooie woorden die je even tot stilte manen.

Wek mijn zachtheid weer
geef mij terug
de ogen van een kind
dat ik zie wat is
en mij toevertrouw
en het licht niet haat.

Huub Oosterhuis

Aan het woord

2010-06-02T16:08:00.001+02:00

Zelden gebeurt het,
zelden worden de
woorden geboren,
men verwacht ze niet,
ze komen
als de maan gunstig is,
sprongsgewijze.

Guillaume van de Graft.

Knipoog

2010-05-29T18:56:00.002+02:00

Af en toe,
totaal onverwacht,

zo'n liefkozing van het leven,
zo'n ontroerende attentie
van het geschapene.

Ga er niet aan voorbij,
je kunt er niet zonder,

het betekent geluk,
diep en duurzaam geluk -

een knipoog van de Schepper.

Hans Bouma.

Nog een beetje in de naklank van Pinksteren, spreekt het idee van een knipoog van de schepper wel tot m'n verbeelding.

Weet je nog ?

2010-05-28T19:31:00.001+02:00

weet je nog van toen -
waar golvenbrekers
een doorgang laten,
waar ijzige hengels
naar de hemel wijzen;
boten schuiven
in de mist
geruisloos voorbij,
weet je nog van toen -
een steltloper of
is het een drieteen-iets
loopt met een
loodje aan zijn been
langs de vloedlijn,
weet je nog van toen -
toen het zonnig was
en je de toren van
Middelburg kon zien
in volle verwachting
en warmte
weet je nog van toen -
en toen
en nu.

Bovenstaand gedichtje kreeg ik eens door een dierbaar iemand toegestuurd. Als ik het lees brengt het één van m'n lievelingsplekjes (aan de Zeeuwse kust) in herinnering. Wanneer je daar ook bent, het maakt niet uit welk jaargetijde of weertype, altijd is het anders en brengt het rust, verdieping en geeft het ruimte in hoofd en hart. Alsof de wind en het water datgene wat te veel is even meenemen, waardoor er weer plek komt voor nieuwe gedachten, gevoelens. Het is altijd weer genieten.
Op het plaatje een groep meeuwen die zich bovenop een serie golfbrekers koestert in een heerlijk lentezonnetje.

Groeistuipen

2010-05-28T09:07:00.006+02:00

Een paar berichtjes geleden schreef ik over de 'kraamkamer' in de sloot achter de tuin. Het raadseltje dat ik mezelf had opgegeven,-hoeveel jonge watervogels er uiteindelijk overblijven-, lijkt inmiddels al opgelost. Inmiddels zwemmen de "grote" eenden en waterhoenen weer alleen rond. Het jonge grut, dat nog niet volgroeid kan zijn, is in geen velden of wegen meer te bespeuren. Ik ben te weinig op de hoogte om te weten of ze misschien al 'op kamers' zijn een paar sloten verder,maar eigenlijk denk ik dat ze gewoon het slachtoffer zijn geworden van de hongerige en gulzige snoeken die ook in de sloot wonen.
Inmiddels zijn de kikkers wakker uit hun winterslaap en proberen de mannetjes en vrouwtjes elkaar te veroveren en te zorgen dat wij dit jaar en vele jaren daarna een aantal maanden in het jaar een tamelijk verstoorde nachtrust hebben. Het went nooit, maar ach, alles is relatief natuurlijk.
Het jonge eendjes gebeuren heeft er in elk geval toe bijgedragen dat de saamhorigheid en communicatie tussen de aan de sloot grenzende bewoners weer verder gegroeid is. Foto's maken, verbazing en verwondering delen en elkaar even bijpraten over de speculaties omtrent het lot van de jonge diertjes. Uiteindelijk blijft over dat de natuur toch maar gewoon zijn loop moet hebben. Het verdriet gaat voorbij. Volgend jaar nieuwe kansen.

Op het plaatje de beroemde KIKKER van Max Velthuijs

SchrijfInstructies??

2010-05-25T08:56:00.006+02:00

Gesnuffel op de boekenmarkt in het Markiezenhof op Tweede Pinksterdag levert altijd wel iets op, zoals een paar gedichtenboekjes. In een werk van Toon Tellegen kwam ik onderstaand tegen. Tja, als ik dit lees dan houd ik het wat mezelf betreft er voorlopig nog maar op dat ik af en toe gedachten schrijf.

Voorbeeld van een gedicht

Ik heb het koud en schrijf een gedicht.
Als het af is trek ik het aan,
zoals ik een hemd aantrek
of de herinnering aan mijn moeder.
Ik kijk in de spiegel.
Het is een goed gedicht. Iets te kort misschien,
en iets te zwart.
Ik doe mijn jas aan. Het is winter.
Ik sla mijn kraag op en ga naar buiten.
Laat het maar sneeuwen,nu!
Laat het maar zeer streng vriezen!

Ik wandel en sta stil.
Ik heb het gevoel dat ik stik.
Ik had een ander gedicht moeten schrijven, een lyrisch gedicht
of een elegie
of misschien een ode, met losser strofen,
iets roods….

De eenvoud rijdt voorbij op een brullende Kawasaki.

Achter een boom doe ik eerst mijn jas uit.
Dan probeer ik het gedicht uit te trekken.
Het knelt, het geeft niet mee.
Ik probeer het te verscheuren. Maar tevergeefs.
Ik denk aan Jason en Medea en de glinsterende golven
van de AEgeïsche Zee.

De zon komt tevoorschijn.
Ik krijg het steeds warmer.

© Toon Tellegen

Op de foto een ondergaande zon. Ook wel inspirerend voor een gedicht

Pinksteren

2010-05-23T09:00:00.000+02:00

Vervuld met Geest,
In vuur en vlam,
De wereld in
Een deur staat open
Om te gaan en
Wereldburger te worden.

Zomaar?

2010-05-22T13:00:00.002+02:00

Het diepe meigroen
brengt me in herinnering
toen geraakt,
nu de erkenning
van een groeiend
weten en voelen
dat met de seizoenen
meekleurt,
verwarmt,
verdort,
verkilt soms.
Of toch,
als een vaste plant
steeds dieper ….
wortelt
lijkt het
dan opnieuw….
opleeft ,
bloeien wil en ruimte zoekt;
een antwoord vraagt.
Wrong time, wrong place, neverending?

Bloemen zullen voor elkaar onzichtbaar blijven!!

Voor wie dit leest: Gedachten en herinneringen aan enkele jaren.
Op de foto meigroen aan een Zeeuwse dijk.

Opnieuw.........

2010-05-19T14:35:00.002+02:00

Van veraf was het zo mooi

Van veraf was het zo mooi
En ik hoop dat het me ooit zal zijn vergeven
Ik bracht mijn dagen door dromend dat je bij me was
Van veraf was het zo mooi

Hoe kon ik denken dat het anders zou zijn
Hoe kon ik denken dat het groter dan de wereld was
Hoe kon ik denken dat we samen zouden zijn

Van veraf wat het zo mooi
En ik zal je nooit vergeten
Ik breng de dagen door wetend dat het pijn blijft doen
Van veraf was het zo mooi

En er is niemand die het meevoelen kan
En er is niemand die iets troostends hoeft te zeggen
En er is niemand die voor mij schoon schip moet maken
Dat doe ik zelf wel

Van veraf was het zo mooi
En ik hoop dat het me ooit zal zijn vergeven
Hoe kon ik denken dat het anders zou zijn?
Hoe kon ik denken dat het groter dan de wereld was?
Hoe kon ik weten hoe het is om zoveel spijt te hebben
Of is het maar verstreken tijd?
Van veraf was het zo mooi.

© Blof

Weer eens een keer of opnieuw een song van BLof. Het is een favoriet nummer; één die ik mooi blijf vinden en me steeds nog zeer tot de verbeelding spreekt, als ik mijmerend(?) naar buiten zit te staren en het heerlijke zonnetje zie schijnen.

Kraamkamer.......

2010-05-16T21:00:00.001+02:00

Het bruist van nieuw leven in de sloot achter het huis.Jonge waterhoentjes, meerkoetjes en nu ook een hele club jonge eendjes. Ze zien er schattig uit. Een aantal is donzig geel, dat heeft wel iets ontroerends. Het is een jaarlijks terugkerend tafereel, maar elke keer opnieuw smelt m'n hart en ontstaat er iets van opwinding als ik het jonge spul met de ouders op zichtbare afstand zie rondzwemmen. Hoeveel er uiteindelijk overblijven is me een raadsel, maar ongetwijfeld dus genoeg om steeds opnieuw te zorgen voor nieuwe aanwas. Verderop in de wijk is het zwanennest een soort toeristische attractie geworden. In elk geval een plek waar menigeen even stil staat en met elkaar de verwondering over de jongen met elkaar deelt.

Op de foto's de jonkies.(de jongezwanenfoto was niet goed gelukt)

De waarheid onder ogen zien ...

2010-05-15T17:00:00.001+02:00

Je moet, zeiden ze, de waarheid onder ogen zien.
Nu! Nu meteen!
Ik zag de waarheid onder ogen.

Toen het donker werd fluisterden ze:
nu mag je wel iets anders onder ogen zien-
als je wilt.

Het was stil
en ik zag de liefde onder ogen
en de onnadenkendheid met haar reusachtige vleugels
en de eenvoud van het maanlicht op mijn muur.

Nu weer de waarheid, zeiden ze. Nu!

Toon Tellegen

Kwam dit gedichtje tegen. Er zijn momenten waarop je dit aan zekere mensen of aan je zelf zou willen zeggen.

Kiekendiefpad

2010-05-14T17:17:00.004+02:00

Het was een beetje somber buiten, zelfs nog gewoon koud. Het mocht de pret niet drukken gisteren, de Hemelvaartsdag. Toeristisch fietsen kun je op steeds meer plaatsen, via zogenaamde knooppunten. Het leuke ervan is dat je dan binnen een bepaald gebied je eigen route en niet te vergeten de lengte er van kunt bepalen. Nu komen er ook steeds meer knooppuntwandelroutes. Dat Kiekendiefpad is er zo één en brengt je op mooie plekjes: variërend van uitgestrekte akkers (die nu nog kaal zijn), pittoreske dijkjes met een diversiteit aan bomen, struiken en wilde bloemen en een paar vergezichten op een al druk bevaren Veerse Meer. Kortom, heerlijk relaxed en zomaar ineens de nodige kilometers in je benen. Wordt vervolgd, want de totale lengte is 75 kilometer. Zo ver zijn we niet gekomen.

Op de plaatjes: een verzameling vogels (geen kiekendief) en een blauwe/paarse dovenetel.

Florence Nightingale

2010-05-12T09:54:00.004+02:00

Vandaag is het 12 mei en de Dag van de verpleging. In veel ziekenhuizen en zorginstellingen wordt daar op een of andere manier wel aandacht aan gegeven. Deze dag wordt op 12 meigehouden, omdat het de geboortedag van Florence Nightingale is. Zij wordt gezien als de grondlegger van een professionaliseren van de verpleging. Dat heeft veel goeds gebracht voor het vak. Haar oorspronkelijke bedoelingen met meten en registreren zijn vandaag de dag helaas soms wat doorgeslagen en tot zaligmakend voor de zorg verklaard.
Vandaag is het honderd jaar geleden dat ze stierf. Eerlijk gezegd had ik er nog niet veel van meegekregen in publicaties of mogelijke herdenkingen. In Londen schijnt het groots herdacht te worden.
Gisteren las ik de column van Jean Jacques Suurmond in Trouw. Hij greep deze bijzondere 12e mei aan om tussen de regels door alvast zijn nieuwe boek aan te kondigen over de spiritualiteit van Florence Nightingale . Op zich verbaast het me niet, maar het is wel verrassend te ontdekken dat ze religieuze, mystieke geschriften heeft achtergelaten. Suurmond heeft dit in een nederlandstalig boek verwerkt. (dat van de zomer verschijnt)
Gelukkig en bedankt zou ik bijna zeggen dat hiervoor aandacht komt. Florence Nightingale was en is tenslotte iemand met gezag als het gaat om verplegen. Hopelijk dragen de publicaties bij aan een verdergaande aandacht en mogelijkheden die aspecten als spiritualiteit en oprechte aandacht voor de ander bieden als belangrijke waarde en onderdeel voor goede zorg.

De column van Suurmond is te vinden via de volgende link:
http://www.trouw.nl/religie-filosofie/opinie/article3065841.ece/Florence_Nightingale_.html

Woorden

2010-05-09T19:41:00.003+02:00

Er is hier veel dat de grond raakt
zwaar zonder wortels rust
in zee of op land, what's in
a name, gespleten steen blijft
getweeën een, het water wast
zich zoals licht dag en nacht
de ogen reinigt.

Anneke Brassinga (1991)

Een keer meegenomen uit Aardenburg.

Vergeet mij niet....

2010-05-08T08:05:00.005+02:00

Onaanraakbaar ben je,
verder weggegaan,
toen
en toch weer dichterbij gekomen
dan ooit
tevoren
bedacht……….
gehoopt wellicht.

Steeds even in
een denkbeeldige knipoog,
die als een schouderklopje
mijn hart aanstaart,
aanraakt en
daarna vurig vraagt:
Denk je nog eens aan me?

Gedachten bij Geloven, Hopen en Liefde.

Op het plaatje geen vergeet mij nietje maar een pluizige paardenbloem.

5 mei

2010-05-05T19:10:00.001+02:00

Deze Bevrijdingsdag mocht ik getuige zijn van de verhalen van een groep 70+ers over hun herinneringen aan de Bevrijding maar eigenlijk ook de tweede wereldoorlog. De openingsvraag was, om een goede, wellicht blijde herinnering te vertellen aan die bewuste dag in mei 1945 of voor mensen die destijds in het zuiden van het land woonden, al in de herfst daaraan voorafgaand. Het waren bijzondere verhalen. De blijde herinneringen werden toch altijd vergezeld van verhalen die de angst, onzekerheid maar ook de moed en daadkracht uit die jaren laten weerklinken. Heel gedetailleerd vaak, met uur en tijd wist men nog te vertellen van dat wat hen was overkomen of ze hadden ondernomen om aan de bezetter te ontsnappen. Echte overlevingsstrategiën of toeval, nee geen toeval zoals iemand zijn overleven en er nu nog steeds zijn en erover kunnen vertellen, noemde. Nog steeds hoorde je de emotie, de verwondering over alles wat er destijds is gebeurd.
Verhalen om met je mee te dragen en de vrijheid van nu te beleven en zuinig op te zijn.

Op het plaatje het logo van comite 4en5 mei.

Thuis

2010-05-03T08:01:00.002+02:00

Alsof je een plek bereikt
om je heen kijkt en weet
dat je thuis bent.

Een weiland, vergeten
langs duinen en bosrand,
iemand buigt tussen jou
en een feest – op zoek
naar de wijn, een gezicht
wordt zijn eerste woorden,
wat geschreven werd voor jou
door een nooit gevoelde hand.

Alsof je dit kende
voor je het zag. Er geweest was
voor je er zou komen.

Zo thuis.

© Kees Spiering

Op de foto's een paar thuisplaatjes.

Oranje boven...

2010-05-01T14:31:00.007+02:00

Het is een aardige gewoonte geworden: op één van de vrije dagen in het voorjaar minstens een keertje richting Zeeuws-Vlaanderen, meer nog het westelijk deel. Zo was gisteren de vrije Koninginnedag er voor bestemd. Met eerst een afzakkertje naar onze zuiderburen. In Brugge is het altijd genieten van de grachten, het vele mooie aan oude historische gebouwen, een kerk aan de binnenkant op zijn tijd, natuurlijk het Belfort en gewoon de Vlaamse gezelligheid en gemoedelijkheid. Wat een superlatieven. Het was ook gewoon goed om er te zijn.
Maar waar kun je daarna nog beter even, na een lekker hapje, een poosje wegdromen in een heerlijk zonnetje op het Cadzandse strand met weids uitzicht op een prachtige zee. Kan er weer een poosje tegen.

Op de foto's: Boven het Belfort en onder een houtsculptuur (kerstvoorstelling) van Omer Gielliet uit Breskens.

Zomerantifoon

2010-04-28T12:30:00.004+02:00

In de stilte
woont
de adem van het leven

dat wist ik
die zomerochtend
zittend in de achtertuin
te midden van
de weelderige bloemen
en die ene duif
die neerstreek op de schutting
en vriendelijk nieuwsgierig
naar mij keek

In de stilte
woont
de adem van het leven.

Door Oeke Kruythof

Op het plaatje een "gebroken hartje". Mooi kunstig gevormd bloemetje met een bijzondere naam. Misschien toch juist een beetje opbeurend bij een gebroken hart.
(toegestuurd gekregen van 'vroege vogels")

Het land ontwaakt

2010-04-25T12:19:00.003+02:00

Ontwaak, en zie hoe het land baadt in licht:
De slaap is van velden en bomen gezwicht
De bloesemboog van april lacht lieflijk aan de akker
Ontwaak, mijn hart en wees bemind, word wakker.

Robert Bridges.

Op de foto's aprilgroen, -bloesem en -licht in de zak van Zuid- Beveland.

van de kalender

2010-04-21T14:26:00.003+02:00

We verdoen onze tijd
met wachten op het grote wonder,
terwijl er aldoor om ons heen
kleine wondertjes gebeuren.
Olaf Hoenson

Alsof?

2010-04-21T14:00:00.002+02:00

Om het even is het
eigenlijk…..
Afstanden die steeds
weer
onoverbrugbaar blijken?
Of als hartverwarmende onmogelijkheden
verborgen blijven,
in een werkelijkheid
die onzichtbaar,
zo voelbaar aanwezig is
als beider droom.

Gedachten op een woensdagmiddag......Waarschijnlijk spoelen ze vanzelf weer weg.

Gevonden

2010-04-18T19:31:00.002+02:00

Bron

Maar vandaag
hebben we van dorst te lijden gehad.
En van de bron, die we toch kenden,
weten we vandaag voor het eerst,
dat hij een uitstraling heeft
over het gehele landschap.
Een onzichtbare vrouw
kan een heel huis betoveren.
Een bron reikt zover als de liefde…
We hebben spelregels aanvaard,
ons ernaar gevoegd.
Nu is de Sahara in ons en toont zich aldus.
Haar naderbij komen,
dat betekent niet,
een oase bezoeken.
Het betekent,
diep en vurig geloven aan een bron.

Antoine de Saint-Exupery

Tekst gevonden op de IKONwebsite.

Voorbij trekkend landschap

2010-04-16T13:26:00.003+02:00

Ergens kwam ik onderstaand gedichtje tegen. Het stond er in verband met woorden over geduld.

Voorbij trekkend landschap

Men moet kunnen weggaan
en toch zijn als een boom:
alsof de wortel in de grond bleef,
alsof het landschap voorbijtrok
en wij vast stonden

En wij thuis zijn,
waar het ook zij
en kunnen gaan zitten en leunen,
alsof het tegen het graf
van onze moeder was.

Uit: Door goede machten trouw en stil omgeven door Hilda Domin

Op de foto een boom vlakbij in lentetooi.