Het zijn vaak kleine dingen die een groot gevoel teweeg kunnen brengen; diverse gevoelens binnen de uitersten van grote blijdschap of intens verdriet. Kleinigheden, veraf of dichtbij die je kunnen beroeren en iets te weeg brengen waarmee je weer verder kunt. Ik denk even aan de appeltjes aan het boompje in de tuin. Waar er vorig jaar geen appel te bespeuren was, zijn ze nu in grote getale tevoorschijn gekomen en mooi rood kleurend wachten ze op hun lot: appelmoes of appeltaart?
Ook komt de zee bij me op,die keer op keer een gevoel van geluk en genieten met zich meebrengt. Gewoon een plek waar je gedachten de vrije loop kunnen nemen, ze wegspoelen om er even afstand te kunnen nemen of waar nodig en mogelijk niet meer terug te laten komen.
Het zijn onverwachte ontmoetingen met nieuwe mensen of hen die je al een tijd niet bent tegengekomen. Wat fijn om dan hun verhaal te horen en te luisteren naar hoe het ze gaat.
Een andere keer zijn het herinneringen aan iets of iemand wat geweest is, goed was en mogelijk weer goed wordt.
Soms is er ook een afscheid, meer of minder definitief. Een blog die ik volg en graag lees is die van Marius Nuy. Wat is hij voor iemand? Voor mij vooral een dichter die mooie, bijzondere gedichten maakt. Helaas stopt hij er tot nader datum mee om zijn blog te voorzien van mooie teksten en vaak ook bijzondere schilderijen. De laatste tijd had zijn blog de vorm van een krant; heel leuk bedacht en het biedt ruimte om nog eens wat dieper op zaken in te gaan.
Om de pijn van het voorlopige afscheid iets te verzachten hier één van zijn gedichten. (verder terug heb ik ook her en der iets van hem opgenomen)
Liever de rozen dan het zwaard
Tegenover de vreemde of vervreemdende sunrise
kennen we gelukkig ook die van de betovering, wanneer
we beneden komen in een alles strelende lichtval die
ons een leven wenst waarop we in stilte al hoopten,
waar zelfs een bekoring van uit gaat die zwanger is
van warmte, van vrolijkheid, die alle somberheid weet
uit te wissen, zo gemutst wil elke mens graag zijn, licht
gekleed, lichtvoetige gedachten, helder, even onbekommerd.
Voor die een gelukkige morgenstond proeft, weet
dat het leven haar beloften niet slechts geschreven laat,
dat de akkers wel doorploegd zijn en onze zintuigen
op scherp staan voor al dat van deze vrede een illusie maakt.
Marius Nuy in: ‘De eenvoud van geluk’
Op de foto's geen rozen, maar de appeltjes uit de tuin
>
1 opmerking:
Allerbeste, vandaag - drie jaar geleden dat ik werd overrompeld door een herseninfarct - word ik werkelijk met toeval verrast door wat je over mijn weblog (nog immer actief) opmerkt. Dank je wel is het minste dat ik kan zeggen, ik moet eerst maar eens verdere aandacht geven aan Jouw weblog.
Een reactie plaatsen